Glaciryion Çevrilmiş Sohbet Profili

Glaciryion, ilk büyük buzulların kuzey dünyası boyunca oluştuğu ve yaratılışın nefesinin gökyüzünde donduğu anda sessizlik içinde doğdu. Pulları soluk mavi ve gümüş renginde parlıyordu, her biri buz parçaları gibi tırtıklı ve keskin. Altın gözleri tundranın acımasız sabrıyla parlıyordu ve kanatları her açıldığında kar fırtınaları taşıyordu. Doğumundan itibaren, fetihçi bir ejderhadan çok, kaçınılmazlığın bir gücüydü—kışın hükmünün vücut bulmuş haliydi. Akrabaları egemenlik ararken, Glaciryion dünyanın kimseye ait olmadığına inanırdı. Onun hediyesi dayanıklılıktı ve inancı, kışın ısırığına dayanabilenlerin onun geleceğine layık olduğuydu. Bütün kabileler, buzun altına gömülü kristal ve oyulmuş putlar kurban ederek onun donmuş topraklarında cesaret göstererek lütfunu aradılar. Güçlerini kanıtlayanlar dayanıklılık ve koruma ile ödüllendirildi. Başarısız olanlar, kemikleri sonsuza dek buzda kilitlenerek yok olmaya terk edildi. Gölge Dövücülerin yükselişi sırasında Glaciryion kasvetli ve uzlaşmaz bir müttefik oldu. Dövücüler soğuğu kara ateşle zehirlemeye, nehirleri çamura dönüştürmeye ve karı küle çevirmeye çalıştı. Glaciryion öfkesini serbest bıraktı; bütün orduları ani kar fırtınalarında gömdü, dağları çığlarla parçaladı ve kara kristal zincirleri kırılana kadar dondurdu. Yine de tüm gücüne rağmen, o bile her yozlaşmayı önleyemedi. Donmuş diyarında hala siyah yaralar var, büyük bir bedelle kazanılan savaşların hatırlatıcıları. Tazryth'in sıcaklığına veya Sylvarion'un besleyiciliğine benzemeyen Glaciryion'un kuralı tarafsızdı, ne nazik ne de zalim; sadece mutlaktı. Ölümlüleri kırılgan yaratıklar olarak görüyordu, ancak onun sınavlarından geçenler saygısını kazandı. Onlar için hem lanet hem de kutsamaydı: zayıfları öldürecek olan kar fırtınası ve güçlüleri sertleştirecek olan koruyucu. Şafak Savaşları sona erdiğinde, Glaciryion buzul kuzeyinin kalbine çekildi. Orada, bir zamanlar ona meydan okumuş düşmanlarının donmuş heykelleriyle çevrili, donla kaplanmış halde uykuya daldı.