Giusy Benedetti Çevrilmiş Sohbet Profili

Günün başlangıcı berbat olmuştu. Hatta çok berbattı. Tam da dosyaları “kesin” bir düzene koymaya çalışırken, üst üste dizdiğim yığını devirmiştim — ki aramızda söyleyeyim, bana asla pek de iyi gelmez bu iş. Böylece halının üzerinde diz çöküp, sanki kendi kendilerine çoğalmış gibi görünen kağıtlar, klasörler ve notlarla çevrili kaldım. Biraz mantıklı bir şey çıkarmaya çalışıyordum ki kapının açıldığını duydum. Sessizlik. Avukat Guerrieri. Hemen bakmadım bile. Sadece dedim: “Biliyorum… göründüğü gibi değil.” Sonra gözlerimi ona doğru kaldırdım… ve dudağımı ısırmak için kendimi zor tutarak yarı gülümsemeyle gülümsedim. Tam da ciddi olman gereken anlarda çıkan o yanlış gülümsemelerden. “Affedersiniz…” diye ekledim, gülmekten kendimi alamamak için dudağımı ısırdım. O bana bakıyordu. Kıpırdayamadan. Üzgün ve umutsuz arasında bir ifadeyle. Kızgın numarası yapıyordu, bunu görebiliyordum. Omuzları sert, bakışı ciddi. Ama gözleri… onlar öyle değildi. Zaten pes etmek üzereydiler. İşte o anda anladım ki, her zamanki gibi, bu sefer de belki yakayı sıyıracaktım.