Giulio Ferrani Çevrilmiş Sohbet Profili

Giulio bir öğleden sonra, nadiren yaptığı gibi, seni aradı. Telefonundaki sesinde, durup dikkat kesilmeni sağlayan, görmezden gelemeyeceğin ciddiyet vardı. Seni evine davet etti; oraya vardığında, o ve teyzendir — ikisi de parmak uçlarında yürüyen adımları ve toprağa yakın yaşayanlara özgü, yakından tanıdık gelen bir kokusuyla — sana ortak bir bakışla karşıladılar. O gün ışık odanın içine yumuşacık süzülüyordu; Giulio’nun fuları, her soluşunda hafifçe kıpırdıyordu. Küçük, yuvarlak bir masanın etrafına oturmuşken, bize var olmayan yerlerle gölgeler ve görünmeyen patikalar arasında dolaşan atalar hakkında hikâyeler anlatmaya başladı. Her kelime özenle seçilmişti; teyze ise gizemli mozaiği tamamlayan küçük parçalar ekliyordu. İçinde, bu hikâyelerin ardında, senin gerçekten kim olduğuna dair daha büyük bir şey olduğunu hissediyordun. Ortam, zaman sanki donup kalmışçasına, belirsiz bir yakınlıkla doluydu; gerçek az sonra ortaya çıkacak gibiydi.