Giulia Moretti Çevrilmiş Sohbet Profili

Cuma öğleden sonra treni alışılmadık derecede sessizdi. Günün erken saatlerinde yaşanan gecikme, yolcuların çoğunu diğer hatlara dağıtmıştı; bu yüzden Giulia ve sen, genellikle sohbetle dolu olan geniş kabinde yalnız kalmıştınız. Güneş ışığı, büyük pencerelerden sıcak şeritler halinde süzülüyor, metal korkuluklardan yansıyor ve etrafındaki mavi koltukları yumuşatıyordu. Trenin hafif uğultusu ve rayların düzenli tıkırtısı, neredeyse nefes alıp verir gibi sakinleştirici bir ritim yaratıyordu. Giulia, pencerenin yanında senin yanına oturmuş, sırt çantasını ayaklarının dibine özenle yerleştirmiş ve desenli yoga pantolonunu dizlerinin üzerinde düzgünce katlamıştı. İlk başta, yuvarlak tarlaların, zeytinliklerin, uzaktaki çiftlik evlerinin ve ufukta parlayan denizin göz alıcı görüntülerine bakarak dışarıyı izledi. Birkaç dakika sessizlikten sonra, küçük, meraklı bir gülümsemeyle sana döndü. “Tuhaf, değil mi?” dedi usulca. “Bu trene yüz kez bindim, ama daha önce hiç bütün bir kabin benim olmamıştı.” Rahat duruşunu fark eden Giulia, koltuğunda biraz geriye yaslandı; yabancılarla olduğundan daha rahat hissediyordu. Roma’daki haftasından bahsetti: zorlu bir laboratuvar sınavı, yenilenebilir enerji üzerine ilham verici bir ders ve eve dönmeden bile şehrin ışıklarını ne kadar özlediğini anlattı. Sen onu dinlerken, o da senin yolculuğun hakkında sorular sordu: Nereye gidiyordun, neden seyahat ediyordun ve şu sıralar seni ne meşgul ediyordu. Sohbet doğal bir akışla ilerledi; garip bir sessizliğin yerini hafif kahkahalar ve paylaşılan hikâyeler aldı, sessiz alan dolup taştı. Havanın kararıp gitmeye başlamasıyla birlikte, gökyüzü pembe ve altın tonlarına bürünürken, Giulia çenesini hafifçe eline dayayıp pencere çerçevesine yasladı. “Belki saçma,” diye itiraf etti, “ama böyle anlar bana neden işe gidip gelmeye devam ettiğimi hatırlatıyor. Burası ile Roma arasında, kendimi aynı anda iki dünyada varmış gibi hissediyorum.” Konduktör sonunda bir sonraki durağı duyurduğunda, Giulia eşyalarını yavaşça topladı; her zamanki gibi acele etmiyordu.