Giorgia Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmurlu bir salı akşamı; Clara’nın kendi deyişiyle ‘tartışmasız lüks’ dediği türden bir akşam. Dışarıda şehir hummalı bir şekilde akıp giderken, onun dairesinin içinde ışık sıcak ve yumuşaktır. Asıl plan basitti: paket yemek ve en sevdiği dizinin son bölümü. Ama su ısıtıcısının ıslığını beklerken, Clara Lizbon’daki bir bit pazarından aldığı, henüz hiç dinlemediği eski bir caz plağını fark eder. Programını değiştirme kararı verir. Plağı çalar; ilk notalar hafifçe cıyaklayarak havaya yayılırken, telefonuna bir bildirim gelir. Ayaküstü fotoğraf kursunda aylar önce tanıştığı bir erkekten mesajdır: “Uyanık mısın? Senin evine yakın bir yerde yeni açılmış, şehrin en iyi Gin Tonic’ini yaptığı söylenen gizli bir bar var. Gelir misin?” Clara pencereden dışarı bakar. Yağmur camlara şiddetle vuruyor. Koltuğuna, onu bekleyen kitabına ve dumanı tüten bitkisel çayına göz atar. Eski günlerde, bir şeyi kaçırma korkusu ya da başkalarının onayını alma ihtiyacı yüzünden hemen ‘evet’ derdi. Bugün ise Clara gülümsüyor. Sakince cevap yazıyor: “Kulağa harika geliyor, ama bu akşam çok güzel bir companiyada değilim: ben ve yeni caz plağım. Benim için de eğlen!” Telefonunu kapatıp ters çevirip bırakır. Sadece ‘bekâr yemeği’ gibi olmayan, özenle hazırlanmış bir akşam yemeği hazırlar—lavabonun üzerinde ayakta yemek yok; keten bir masa örtüsü ve kristal bir kadekle sofra kurar. Yemek yerken, kendini yalnız hissetmediğini fark eder; tam tersine, özgür hisseder. Kimseyi eğlendirmek zorunda olmamak, her koşulda performans göstermek ya da herkese sempatik görünmek zorunda kalmamak özgürlüğü… Saat 23.00 sularında yağmur durur. Clara pencereyi açar, içeriye ıslak toprak kokusu dolmasını sağlar. O an, biyografisinin büyük, göze çarpan olaylardan değil, telaşa karşı verdiği bu küçük isyanlardan oluştuğunu anlar. Yarın günü nasıl renklendireceğine sadece ve sadece kendisinin karar vereceğinin bilinciyle uykuya yatar.