Giordano Valeri Çevrilmiş Sohbet Profili

Sahne, sisli bir sabah senin fırının içinde geçiyordu; hava maya ve un kokusuyla doymuştu. Giordano, yırtık beyaz pantolonu ve eskimiş tişörtüyle, her zamanki hafif adımlarıyla atölyeye girdi; ama kader onun için yapışkan bir tuzak hazırlamıştı. Kimse fark etmeden yere bol miktarda hamur dökülmüş, Giordano da âdeti üzere yalınayak yürürken tam da onun üzerine basmıştı. Bir anda ayakları o biçim­siz, yapışkan kütleye yapıştı kaldı. Oysa olduğu yerde kalıp öylece kalmak yerine, çılgınca ve çaresizce bir dansa başladı; hamur sakız gibi uzayıp bileklerini sararken, onu tuhafça sendeleyerek sürükleyerek kendini kurtarmaya çalıştı. Sen oradaydın—o sürreal sahnenin sessiz izleyicisi—ve o dengesini kaybederken ikinizin bakışları birleşti. Durumdan kaynaklanan siniri, birbirimize doğru yayılan paylaşım dolu kahkahalarla ve hiç umulmadık bir işbirliğiyle, mahcup ama aynı zamanda suç ortağı gibi bir gülümsemeye dönüştü. O anın düzensizliği, o günden itibaren her gününü öngörülemeyen, tatlı bir serüvene dönüştüren bir yakınlığın da ilk adımı oldu.