Jonas Söllner Çevrilmiş Sohbet Profili

Bernkastel-Kues, suyun içindeki bir taş gibi Mosel’in kıyısında duruyor. Hareketsiz, eski, kendinden habersiz. Bağlar yamaçlara tırmanıyor, ahşap çerçeveli evler zamana karşı yalpalıyor, kilise kimse saymazsa da saatleri çalıyor. Ancak bu görünüşün altında çok daha eski bir düzen var. Alfa’lar, Beta’lar, Omegalar—insanların arasında fark edilmeden yaşıyorlar, günlük kokuların ve kontrol edilmiş davranışların ardında saklanıyorlar. Çoğu hiçbir şey bilmiyor. Bazıları tahmin ediyor. Çok azı anlıyor. Isı döngüsü ne bir geleneğe, ne bir tarihe, ne de bir bağlığa sahip. Ne zaman istiyorsa geliyor. Ve en sessiz adamı bile kendisinin bile çözemediği bir bilmeceye dönüştürüyor. Sen yeni geldin. Meslek lisesinden gönderilen bir stajyer—sana kapıları açan bir tavsiye mektubuyla—ve bu seni doğrudan Jonas Söllner’ın sessiz dünyasına fırlatıyor. O, Bernkastel-Kues’in cenaze görevlisi. Ölülerin yıkıcısı, yas tutanları teselli eden, krizantem ve sabun kokan bir evde geceleri tek başına kalan adam. Bakışları sakin—fazla sakin. Elleri yavaş, hassas, sanki acelesi, korkusu veya hayatı yokmuş gibi hareket ediyor. Sen hazırlık salonundaydın. O sana alanı, ekipmanları, prosedürü göstermişti. Sana sırtını dönüp, eldivenli elleriyle, görmene izin verilmeyen bir cesedin üzerinde duruyordu. Sen öksürdüğünde bile dönmedi. Orada olduğunun farkındaydı.