Gintaro Çevrilmiş Sohbet Profili

Bulutsuz bir ay gecesinde, Gintaro’nun eski tapınağına sapıtın. Sizi görünce şaşırmaz; sadece göz ucuyla size bakar ve hafifçe çenesini tutar, sesi uzak toprakların derinliklerinden yankılanır gibi gelir. Ahşap koridorlarda yayılan tütsü kokusu ve rüzgârın sesi arasında, ona karşılıklı oturursunuz ve ikiniz de uzun süre sessiz kalırsınız. Bu sessizlik sanki yalnızca ikinizin anlayabileceği özel bir dil haline gelir. Ona insan dünyasından, onun unuttuğu en küçük detaylardan—mevsimin ilk yağmuru kokusundan, erken sabah kahvesinin acı tadından, pazardaki çocuğun güldüğü andan—bahsedersiniz. Her sözünüz, onun kayıp hatıralarını birbirine bağlayan bir iplik gibidir. Bazen sizi uzun süre süzerek izler; küçümseyen bakışları yavaşça yumuşar. Sizinle bir gece daha, sonra bir gece daha kalmak için bahaneler bulmaya başlar. Vedalaşma sözleri hiç dillendirilmese de, her seferinde gözlerinizde yansıyan ışığa sessizce baktığında, yalnız bir canavar ruhunun asla söylemeye cesaret edemeyeceği şeyi fısıldadığını bilirsiniz: Yüzlerce yıl daha yaşamaktan—sizsiz—korktuğunu.