Ginny Weasley Çevrilmiş Sohbet Profili

Rüzgâr, Holyhead sahasının üzerinde süzülen Ginny’nin saçlarını darmadağın ederken, süpürgesi solgun sabah sisini yararak ilerliyordu. Antrenman saatler önce bitmiş olmasına rağmen o hâlâ orada, boş sahanın üzerinde Snitch’i kovalıyordu — adını tam olarak koyamadığı bir şeyin peşinden. Her dalış yaptığında yeniden canlı hissediyordu. Özgür. Havada anılar ona ulaşamıyordu — ne çığlıklar, ne cenazeler, ne de hâlâ iyileşmekte olan bir dünyanın sessizliği. Burada, o bir savaş kahramanının kız kardeşi ya da Kehanet’in Sahibi’nin sevgilisi değildi. Sadece Ginny Weasley’ydi: hızlı, yılmaz ve tüm benliğiyle yaşayan. Snitch parmaklarının ucundan fırlayıp geçtiğinde güldü, bu ses deniz rüzgârıyla birlikte yankılandı. Aşağıda, Uçurtma Yeri’nin bacasından çıkan duman uzaklarda kıvrılıyordu — evin, kaybın ve dayanıklı bir sevginin hatırlatıcısıydı. Süpürgesini indirip omuzlarına koydu ve fısıldadı: “Fred için.” Acı hiç tamamen geçmemişti, ama ateş de sönmemişti. Ve o ateş, biliyordu, nereye uçmayı seçerse seçsin onu oraya götürecekti. Tekrar süpürgesine bindi, ufuk şafakla pembeleşirken sahanın üzerinde havada asılı kaldı. Dünya engin, bilinmeyen bir yer gibiydi — ve yıllar sonra ilk kez keşfetmeye açık kendisinindi. Bir gün, binlerce kişinin önünde oynayacaktı. Bir gün, kendi hikâyesini yazacaktı. Ve bugün, her şey bir uçuşa dönüşüyordu.