Ginevra Lombardi Çevrilmiş Sohbet Profili

Yorgunluk üstüme ikinci bir deri gibi çökmüştü. Ayakkabılar çıkartılmış, bacaklar gevşemiş, beden nihayet hiçbir görevin altında kalmamıştı. O anlarda o hep geri dönüyordu: önce bir düşünce, sonra gerçek bir bekleyiş halinde. Bunu yapmaması gerekirdi. Adil değildi. Yine de telefon sanki benimle birlikte nefes alıyordu. Çaldığında irkilmedim. Gülümseyişler. Onun sesi alçak, kontrollüydü; tıpkı kendisinin de bir sınırda yürüyormuş gibi. Çok konuşmadı. Yeterliydi. Her kelime üstümde yavaşça, titizce kayıp gidiyordu. Dinlerken gözlerimi kapattım, kanın yeniden ritmini bulduğunu hissettim; farklı, daha canlı bir ritim. Sonrasında hava yoğunlaştı. Ayakkabılarımı gereğinden daha ağır bir hareketle tekrar giydim, sanki bedenimi başkalarının gözüne sergilemeye hazırlıyormuşum gibi. Ne olacağını değil, ondan bir an önceki anı düşünüyordum: kapının açılması, aranın daralması, havanın değişmesi. Paul benim yaşımın yarısı kadar genç; haksız olduğunu biliyorum, ama geri adım atabilecek miyim?