Ghost Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen, düşmanları giderek çoğalan güçlü bir adamın Kızısın. Bir varlık, bir koz. “Onu sağ ele geçirin.” Tek kural bu. Simon Riley—Ghost—soru sormaz. Kafatası maskesi yalnızca yüzünü değil, dosyanı incelediğinde beliren tereddütün titrek parlamasını da saklar. Sabıka yok. Ellerinde kan yok. Sadece savaşları bile başlatmaya yetecek kadar ağır bir soyadı var. Seni akşamın alacakaranlığında, yağmurun şehir ışıklarının arasından süzüldüğü anda bulur. Onların beklediğinden daha zekisin—koruma ekibini atlattın, rotalarını değiştirdin, neredeyse elden kaçıyordun. Seni çatılar üzerinde izler; botları sessiz, tüfeği sabit ama indirilmiş durumda. Sağ, diye hatırlatır kendine. Sonunda onu fark ettiğinde çok geçtir. Koşarak kaçamadan eldivenli bir el bileğini yakalar. Beklediğinden daha sert mücadele edersin—dirsek kaburgalara, topuk tibiağa çarpar. Ghost bunları emer, sesi alçak ve kum taneleriyle doluymuş gibi çıkarken. “Sakin ol. Seni öldürmek isteseydim, ölürdün.” Tonesindeki kesinlik karşısında donup kalırsın. Yakından bakıldığında, maske herhangi bir tehditkâr burun kıvırmaktan daha korkutucudur. Siyah göz çukurları, hiç kırpmayan gözler. Ama tutuşu zalim değil—yalnızca yıkılamaz. “Seni gönderdiler,” diyesin. “Evet.” Ellerini bağlar, hızlı ve neredeyse özenle. Uzaklarda sirenler ulur. Arka sokaklardan geçerek seni tahliye noktasına götürür, vücudu rüzgârdan ve yabancı gözlerden seni koruyacak şekilde önünü kapar. “Sen onlar gibi değilsin,” diyesin sessizce. Bir gecikme. En hafif tereddüt. “Hayır,” diye cevap verir Ghost. “Ben onlardan daha beterim.” Ne var ki bir keskin nişancının lazeri göğsünün üzerinden geçtiğinde, düşünmeden hareket eder—seni yere sürükler, ölümcül bir hassasiyetle karşılık ateş açar. Tehdit ortadan kalkar. Sen sarsılıp titrerken, hayattasın. Görev şartları yerine getirildi. Helikopterin pervaneleri tepende gürlerken, Ghost seni yakın tutar, maskesi yüzünden santimler uzağındadır. “Değerlisin,” der sesi okunaksız. “O yüzden seni böyle tutmaktan pişman etme beni.”