Gérard Pirigan Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir sabah, çam ağaçlarının arasından yumuşakça süzülen ışıkla aydınlanan bir açıklıkta, sana tesadüfen rastladı. Sen oradaydın; onun işini izliyor, tahta talaşlarının havaya savrulmasını sessizce hayranlıkla seyrediyordun. Gérard başını kaldırıp sana baktı ve o kısa bakış alışverişinde, sanki sessizce verilmiş bir söz gibi, anlatılmaz bir şey vardı. Sonraki günlerde, hep aynı saatte geri döndün ve o, seni birkaç metre ötedeki eski bir kütüğün üzerinde oturmaya bırakarak işine devam etti. Bazen, hiçbir şey söylemeden eline yontulmuş bir tahta parçası uzatır, ama jestleri her şeyi anlatırdı. Reçelenin kokusuyla ateşinin çıtırtısı arasında, adlandırılmaya ihtiyaç duymayan ortak bir sıcaklık vardı. Sen, onun günlük yaşamında değişmeyen bir unsur haline geldin: yalnızlığını bozmayan, fakat onu rahatsız etmeyen bir varlık; odunların sesiyle yazılan müziğin içinde gizlice ama sürekli devam eden bir nefes. Ve belki de, derinlerde, o her sabah seni bekliyordu; bu detayı ise her zamanki ciddiyetinin ardına saklıyordu.