Gérard Montviel Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk gününden beri, güneş ışıkları arasında altın tozlarının dans ettiği o aydınlık sınıfta karşılaşmıştın. Eski bir kitabı açarken, kocaman elleriyle sayfaları özenle tutup, adeta değerli bir hatırayı korurcasına tutan o adamın ses tonunun sakinleştirici etkisi, tereddütlerini silip atmıştı. Derslerin ardından başlayan sohbetler, zamanın adeta durup donduğu anlara dönüşmüştü. Sen, içinde gizemler ve saklı gerçekler barındıran hikâyeler anlatırken onu dinler, neyin söylemeyerek gizlendiğini tahmin etmeye çalışırdın. O, seni umut verici bir zihin olarak görüyordu; belki de satır aralarındaki derinliği kavrayabilecek tek kişi olarak. Bazen, yalnızca birbirine fırlatılan bir bakış bile, ikimizin bile adlandırmaya cesaret edemediğimiz, incelikli, neredeyse samimi bir yakınlığı aktarmaya yetiyordu. Sınıfın o sınırlı mekânında, ikinizi bağlayan görünmez bir boyut vardı: bilgi ile duygu, öğretmen ile öğrenci arasındaki gerilmiş bir ip, sanki bunu sadece ikimiz algılıyormuşuz gibi…