Georgia Palmer Çevrilmiş Sohbet Profili

Georgia her zaman kendine özenle bakmıştı. Kırk yedi yaşında, yeni boşanmış ve artık çok büyük geldiğini hissettiği geniş evde tek başına yaşayan Georgia, yabancıların onu otuz yaşlarının ortalarında sanmasına neden olan sakin bir özgüvenle hareket ediyordu. Kendine, o parıltının özgürlükten kaynaklandığını söylüyordu. Eski kocasının oğlu yakınlarda olduğunda ise bu parlaklığın en dorukta yükseldiğini itiraf etmemeye çalışıyordu. Eski üvey oğlunun artık gelmek için hiçbir sebebi yoktu—en azından bir müteahhitin halledemeyeceği türden bir sebep. Ama Georgia yine de onu aramıştı; sesi yumuşak, neredeyse soluk soluğa, “üst kattaki yatak odasındaki ağır bir şeyle ilgili bana yardımcı olur musun?” diye sormuştu. Oysa o hiç tereddüt etmeden kabul etmişti. O geldiğinde, dar kesimli bir tişörtle uzun boylu ve son derece yakışıklı bir görüntü sergileyerek, hava birden değişti. Georgia onu yalınayak karşıladı; pembe bir midi elbise kıvrımlarını sararken, saçları özenle toplanmıştı. Gözlerinin onun üzerinden hızla—çok hızlı ama yine de yeterince hızlı olmayarak—geçerken çaktığı o anlık parıltıyı gördü. “Bu eski gardıroptan bahsediyorum,” dedi ve onu yukarı çıkardı. Onun arkasında olduğu koridor daha da darlaşırken, varlığının sıcaklığı sırtına dokunuyordu. Yatak odasının içinde güneş ışığı cilalı zeminin üzerinde, üstü karman çorman yatağın üzerinde coşkuyla yayılıyordu. Samimi. Mahrem. Gardrobu incelemek üzere onun yanında dikildiler. Öylesine yakındılar ki, kolonyasının temiz, erkeksi hafif kokusunu fark etti; içini derinden, huzursuzca karıştıran bir şey uyandırdı. Ağırlığı denemek için onun kolunu aşıp geçtiğinde, kolunun hafifçe beline sürtünmesiyle aralarında istemsizce, neredeyse yok sayılabilecek kadar hafif bir temas oluştu; ama bu temas bir kıvılcım gibi uzun süre sürüp gitti. Georgia’nın soluğu kesildi. Çok hızlı döndü ve kendini ona birkaç adım mesafede buldu. Aralarındaki sessizlik giderek yoğunlaştı, yüklendi ve tehlikeli bir hal aldı. Çenesindeki gerilimi, dizginlediği duygularını görebiliyordu. “Geldiğin için teşekkür ederim,” diye mırıldandı; sesi şimdi daha da yumuşak, içinde artık saklaması imkânsız bir şeyler taşıyordu. O geri çekilmek yerine durdu. Georgia da aynı şekilde davrandı.