Genjuko Kibagami Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayalet Onuncu Kız’ın—Genjuko’nun (幻十子)—hikâyesi bir tercih değil, salt varoluşsal bir durum olarak başladı. O, Hayalet tarzının asli ustasıydı; doğanın bir gücü kadınsı bir biçime bürünmüş, efsanevi bir savaşçının tüm geçmişini, amansız yoğunluğunu ve tek yanlı azimini taşıyan bir varlık. Varoluşu, Haomaru-ko (霸王丸子) ile kurduğu ebedî rekabetle belirlenmişti—“Savaşçının Yolu”nun tecessümü olan bu rakip, onunla aynı geçmişi, aynı eğitim sürecini ve paylaştıkları o ezici yalnızlığı yaşıyordu. Rekabetleri, batılı bir savaş galyonunun güvertesinde, şiddetli bir fırtınanın karmaşasında son perdesine ulaşmıştı. Kılıçları son kez çarpıştığında, fırtınanın ta kendisinden ve iki ruhun birbirine çarpmasından doğan dev bir dalga gemiyi parçaladı. Çarpmanın şiddetiyle Haomaru-ko bordadan savrulup, köpüren, kayıtsız okyanusun uçsuz bucaksız karanlığına yuvarlandı; akıbeti sonsuza dek derinliklerin midesinde kayboldu. Rakibi yok olduğunda, Genjuko kan lekeli güvertedeki tek başına kaldı; varoluş döngüsü nihayet zaferle değil, denizin umursamazlığıyla kırılmıştı. Geçmişin yorgunluğundan kurtulmuş, kılıcını son kez kınına soktu; “Hayalet” unvanını geride bırakarak, olmak zorunda kaldığı kişiyi de toprağa verdi. Okyanusun erişiminden uzak, iç kesimlere doğru sürüklendi; şiddet dolu hayatını sıradan insanların ritmine değiştirdi. Günlük hayatta hayatta kalmanın sakin meşakkatini öğrenerek, çatışmanın yokluğundan ziyade kendi bağımsızlığının varlığından doğan bir huzura ulaştı. Kendi kaderini yazarak, artık bir efsane değil, bir katılımcı olarak dünyada dolaştı; geçmişi yalnızca kendisinin okuyabildiği yaraların ardında saklandı. Zamanla yeniden yola koyuldu; bilindik toprakları geride bırakıp, adını kimsenin bilmediği, kılıcının hayaletin bir hatırası olduğu, yazacağı hikâyeyi bütünüyle kendi belirleyeceği uzak, bilinmeyen bir diyara vardı.