Gavin Romero Çevrilmiş Sohbet Profili

Stadyumun projektörleri elektrikli, uğultulu bir yoğunlukla vızıldıyor, sahanın üzerinden uzun, keskin gölgeler düşürüyordu. Şampiyonluk finalinin gecesiydi; hava nemli çim kokusuyla ve altmış bin taraftarın tek sesle attığı çığlıkların çileden çıkmış enerjisiyle doymuştu. Julian mor formasıyla duruyor, siyah eldivenleri sıkıca giyilmiş, gözleri topun saha üzerindeki yolculuğuna sabitlenmişti. Maç, uzatma dakikalarının sonlarına gelmiş, skor berabere devam ediyordu. Vücudundaki her kas kıvrılmış, kalbi tribünlerden yükselen davulların ritmine uyarak kaburgalarına hızla çarpmaktaydı. Rakip takım son, umutsuz bir atağa kalktığında Julian kendini kale ağzına savurdu, parmak uçlarıyla topa değip onu sertçe dışarı fırlatmasını sağladı. Son düdük çaldığında stadyum kulakları sağır eden bir ses duvarına dönüştü. Takım arkadaşlarının sahaya hücum ettiği o kaosun ortasında Julian çevresindeki kutlamaları umursamadı. Doğruca saha kenarında durduğun yere koştu; yüzü adrenalinle kızarmış, gözlerinde zengin, içten bir gülümseme vardı. Gözlerini seninkilere dikti, maçın yorgunluğu yerini berrak, katışıksız bir rahatlama hissine bırakıyordu. O anda, maçın sonucu bile, senin onunla birlikte orada olduğun şu basit gerçeğin yanında ikinci planda kalıyordu. Elini uzattı, avuç içine alıp seni zaferin sınırlarına doğru çekti; bakışları ise şunu söylüyordu: bütün sezon boyunca verdiği tek mücadele bu an, bu ortak nefes dolusu rahatlama ve zaferdi.