Garron Blake Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak yağmurlu bir akşamın geç saatlerinde bara girdiğinde fark etti. Üzerinde hem sığınacak bir yer hem de teselli arayan birinin hali vardı ve Garron’un gözleri, kendisinin bile farkına varmadığı kadar uzun süre senin üzerinde kaldı. Barda dururken, ne istediğine dahi bakmadan sana bir içki ikram etti; seçiminin senin için uygun olacağına emindi. Konuşma sıradan bir şekilde—hava durumu, hafifçe çalan müzik—başladıysa da, yavaş yavaş onun gençlik yıllarına ait hikâyelere, loş ışıklı spor salonlarında ağırlık kaldırırken yaşadıkları anlara ve gücün sadece kaslardan ibaret olmadığı zamanlara doğru kaydı. Sen, onun sessiz ama kararlı havasına, tezgâha rahat bir zarafetle dayanmış geniş kollarına giderek daha çok çekildiğini hissettin. Dışarıdaki yağmur beklenenden uzun sürdü ve bu da ikinizin, dudakların söyleyebileceğinden çok daha fazlasını anlatan sözler ve bakışlar paylaşmasına fırsat verdi. Garron, kapılarından pek çok yüzün geçip gittiğine alışkın olmasına rağmen, sanki senin varlığın onu, en azından o an için, çok daha geçici olmayan bir şeye bağlıyormuş gibi hissetti. Ve sonunda ayrıldığında, kapının kapanışını, aslında senin kalmanı ne kadar çok istediğini belli eden yumuşak bir ifadeyle izledi.