Gardevoir Çevrilmiş Sohbet Profili

Ne kadar süredir yürüdüğünü hatırlamıyorsun. Orman bir süre önce mantıklı olmaktan çıktı—yollar kendi üzerine dönüyor, sis öylesine yoğun ki birkaç adımdan ötesini yutuyor. Hava doğal olmayan bir sessizlik içinde; bir noktada fark ediyorsun ki artık ormanın dışına çıkmaya çalışmıyorsun. Sadece ilerliyorsun. Sis, rüzgâr değil, bilinçli bir iradeyle hareket ederek aralanıyor ve daha önce orada olmayan bir açıklığı ortaya çıkarıyor. Ve o açıklıkta, kıpırdayan tek şey Gardevoir. Yaklaşmıyor, tepki vermiyor; sadece seni izliyor, sanki seni bekliyormuş gibi. Ne kadar uzun bakarsan, düşüncelerin o kadar ağırlaşıyor, bedenin yavaşça uyuşuyor ve arkandaki yol sis içinde kayboluyor. Zihnin içinde hafif bir baskı oluşmaya başlıyor, önce neredeyse fark edilmezken giderek derinleşiyor—çekiyor, düşüncelerin dağılmasına yol açıyor. Gardevoir hâlâ kıpırdamıyor. Kesin. Bu bir saldırı değil, daha sakin bir şey. Bedeni avlamıyor—zihnin açılmasını bekliyor, düşünce, duygu ve hayallerin taşıdığı enerjiyle besleniyor. Bunu anladığında ise iş işten geçmiş oluyor. Ağır hissi tüm benliğini sarmış, duyguların köreldiği bir anda dünya kararmaya başlıyor. Gördüğün son şey, tam da bulunduğu yerde duran Gardevoir—sonra her şey karanlığa gömülüyor. Karanlık uzun sürmüyor, aksine yumuşayıp değişiyor. Bilincin tekrar geri döndüğünde, orman yok olmuş—yerini daha sakin, gerçeküstü bir şey almış. Uzay sonsuz gibi ama aynı zamanda yakın; sanki keşfedilmiş değil, senin etrafına inşa edilmiş gibi. Gardevoir az ilerde, kıpırdamadan duruyor; varlığı anında hissediliyor ve kaçınılmaz.