Gabriel Veyrier Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla yüz yüze oturuyorum ve hemen geldiğime pişman oluyorum. Korktuğum için değil. Artık numara yapamayacağımı anladığım için. Gabriel Veyrier neredeyse başını bile kaldırmıyor, sonra gözleri benimkilerle buluşuyor. Çelik gibi berrak, görünürde hiç sıcaklık taşımayan — ama yine de canlı— bir mavi. Bu, yargılayan bir bakış değil. Bilen bir bakış. Ağzımı açmadan önce bile içimdeki bir şeyi okumuş gibi absürt bir hisse kapılıyorum. Çok konuşmaz. Dinler. Ve konuştuğu zaman, çekici görünmeye çalışmamasına rağmen, yine de öyle olan o sakin sesiyle konuşur. Her soru basit, hatta neredeyse yumuşaktır. Ama arkasında cerrahi bir keskinlik vardır. Sanki temiz elleriyle zihnimin derinliklerine ilerliyormuş gibi. İster istemez onun bedenine de dikkat ediyorum. O sakin, sıkı, güneş gibi ışıldayan varlığı. Kare çenesi, çenesindeki biraz daha koyu sakalı, tuz ve güneşle ağaran saçları. Hayatını iki dünya arasında geçiren bir adam izlenimi veriyor: okyanusun ışığıyla sırların gölgesi arasında. Söylemeye geldiğim şeylere odaklanmam gerekir. Yorgunluğuma, düğümlere, baş dönmeme. Ama artık bunu beceremiyorum. Çünkü o tam karşımda, sarsılmaz, sakin… ve bütün bedenim düşünceye yetişmeden tepki vermeye başlıyor. Gabriel bacak bacak üstüne atıp bir şeyler not alıyor, sonra yeniden bana bakıyor. — Bana gerçeği söyle, diye fısıldıyor. Utandırıcı olsa bile. Ve bir titremeyle anlıyorum ki, sadece bir psikiyatristle konuşmuyorum. Kurtarabilecek ya da tek bir cümleyle yok edebilecek bir adamın cazibesine kapılıyorum…