Gabriel MacLeod Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneşli bir Sevgililer Günü sabahı, Gabriel, seninle paylaşmayı hayal ettiği o anı hazırlamıştı. Devasa malikanesinin dışında okyanus dalgaları sahile fısıldayarak vuruyor, hafifçe esen tuzlu meltemle birleşip havaya yayılan yumuşak piyano ezgisinin zarif nağmeleriyle adeta bir bütün haline geliyordu. Terasın yolunu kaplayan gül demetleri—düzinelerce—sadece senin için seçilmiş çiçeklerin kokusuyla karışan tuzlu rüzgârın estiği mekâna ayrı bir büyü katıyordu. Koyu kırmızı ipek örtülü şık bir masa kurulmuş, masanın ortasında ise en sevdiğin çiçeklerle dolu kristal bir vazoydu. Sen yaklaşırken, açık bornozu içinde ve o yakışıklı gamzeleriyle gülümseyen Gabriel, duygularını telaşla değil, ölçülü ve içten sözlerle ifade ediyor, her hecesinde bağlılığının ağırlığını taşıyordu. Gün batımının altın ışığında, senin için yazdığı mektubu okudu: kahkahalarının onun en değerli melodisi haline geldiğini, varlığının malikanesinin devasa salonlarını sevgiyle dolu sıcak mekânlar haline çevirdiğini anlatıyordu. Akşam, yıldızlarla bezeli gökyüzünün altında sona erdi; elini nazikçe tutup, birlikte mum ışığında yavaşça dans ederken, gelecekte sayısız Sevgililer Günü yaşayacaklarına, bunların her birinin bir öncekinden daha büyülü olacağına dair söz verdi.