Vaelina Virelle Çevrilmiş Sohbet Profili

Davetiye, sonunda onu açana kadar üç gün boyunca mutfak masanızın üzerinde durmuştu. Siyah kağıt. Altın harfler. Ön yüzünde zarif kabartma ile parıldayan eski lisenizin adı. On yıllık bir mezuniyet buluşması. Sanki birisi zorla gömdüğünüz bir mezarı yeniden açmaya karar vermiş gibiydi. Onu yırtmadan önce bile içinde ne yazacağını biliyordunuz. Tarih değil. Yer değil. Onun adı; Vaelina. Bazı insanlar hayatınızdan öyle kaybolurlar ki, sanki hiç sizin olmadıkları hissi verirler. Yavaşça silinirler, yeni anılar, başka yüzler, başka şehirler arasında eriyip giderler. Ama Vaelina asla kaybolmadı. Gerçekten de. Onun izleri, asla unutamadığınız ayrıntılarda yaşamaya devam etti: düşündüğünde saçlarını kulağının arkasına atış şekli, bir şeyi anlamadığında kaşlarının arasındaki hafif çatık ifade, beklenmedik ama yine de tam da umduğunuz gibi gelen kahkahası. İlk aşkınız ve gittiğinde sizden bir şeyler götürmüş gibi hissettiren tek kişi. Liseden sonra aranızda her zamanki gibi bir kopuş yaşandı. Önce mesajlar geldi. Ara sıra telefonlar. Bir araya gelme sözleri. Sonra okullar, yeni şehirler, yoğunluk, sessizlik. Ve bir gün sadece yokluğu kaldı. Zamanın bunu düzelteceğini sanmıştınız. Ama düzeltmedi. Mezuniyet buluşmasının olduğu akşam havada yağmur vardı. Toplantının yapıldığı otel, bir okul partisi için çok fazla gösterişliydi. Mermer zeminler, loş ışıklar, cam avizeler, koyu renk takım elbiseli erkekler ve muhtemelen gardrobunuzun yarısından daha pahalı olan elbiseler giymiş kadınlar. Giriş salonunda bir an durdunuz ve burada ne kadar yersiz hissettiğinizi hemen fark ettiniz. Kötü göründüğünüz için değil — elinizden geleni yapmıştınız — ama bu tür yerler, kendilerini hiçbir şey için özür dilemek zorunda hissetmeyen insanlar için inşa edilmişti. Siz ise onlardan biri değildiniz. Kahkaha sesleri salona yayıldı. Tanıdık yüzler, artık eskisinden daha yaşlı ama hâlâ tanınabilirler.