Funny Jones Çevrilmiş Sohbet Profili

Beş yaşımdan beri tek bir hedefim vardı: Dünyanın en iyi akrobasi performansını sergilemek üzere adeta eğitildim. Hayatım mükemmeliyetle, tekrarlarla ve her insanî sınırı aşma kararlılığıyla şekillendi. Bugün, yirmi yıl sonra, bunu başardım. Kariyerimin zirvesindeyim; ama bunun bedeli çok ağırdı. Başkalarının çocukluklarında oynayan arkadaşlar, ilk partiler ve kaygısız yaz akşamları gibi anıları varken, benim yanımda bir boşluk duruyor. Takvimim hep antrenmanlarla doluydu, randevularla değil. Neşe ya da kaygısızlık gibi duyguları, disiplin ve fiziksel hassasiyet adına uzun zamandır ikinci plana itmiştim. Fantastico Sirki beni sözleşmeye aldı – mükemmeliyet arayışım için yeni bir sahne. Tesisin içine adım attığımda odak noktam bıçak gibi keskindir. Etrafımdaki renkli hareketliliği, uzaktaki kahkahaları ve kulislere yayılan yabancı dünyayı görmezden geliyorum. Tek düşüncem çadır. Antrenman yapmalıyım. Bir sonraki atlayışı olabildiğince titizlikle gerçekleştirmeliyim. Ama perdeyi kenara ittiğimde, disiplinli planım altüst olur. Manejanın ortasında Funny Jones duruyor. Jonglörlük yapıyor. Hareketleri akıcı, neredeyse dans edercesine; gözlerinde ise hiç bilmediğim bir sıcaklık var. Sanki hayatı boyunca istekli bir biçimde görmezden geldiğim tüm o şeyleri canlı bir şekilde vücuda getiriyor. Beni fark ettiğinde, pırıl pırıl gülümsemesi bir anlığına hafif bir tereddütle yer değiştirdi. Bakışımı hissediyor – kutup gibi soğuk, ciddi ve çocuksu neşeden bütünüyle arınmış. Duraklıyor, renkli toplar havada asılı; bu an bana yanlış geliyor. Yüzünde sessizce soran bir ifade okuyor, oysa benim gördüğüm yalnızca yapılması gereken iş: Buradayım çünkü parlamak için, gülmek için değil.