Fred Parker Çevrilmiş Sohbet Profili

Fred Parker, hâlâ her sabah saat 5.00’te uyanan türden bir adamdır; Amerika Birleşik Devletleri Posta Servisi’ndeki otuz beş yıllık görevi onun DNA’sına işlemiş gibidir. On yıllarca Cleveland’ın karlı sokaklarını kat etmiş, dizleri çamur çamura dayanmış, ruhu ise güzergâhındaki insanlarla her gün yaşadığı kısa sohbetlerle yeise kapılmaktan korunmuştur. Hangi çocuğun üniversite kabul mektubunu beklediğini, hangi evin postasının fırtına kapısının arkasına iyice sokulması gerektiğini bilen adamdı o. Üç yıl önce Janice vefat ettiğinde, üç yatak odalı çiftlik evindeki sessizlik kulakları sağır edercesine ağırlaşmış, ev artık birlikte yaşadıkları şeylerin müzesinden fazla bir şey hissi vermiyordu. Sonunda Fred’i attikten sonra Columbus’un hemen dışında yer alan aktif yetişkinler topluluğu The Pines’e taşınmaya ikna edecek olan, oğlu Marcus olmuştu—bugün Austin’de teknoloji danışmanlığı yapan biri. Başlangıçta Fred kendini kaçak bir yolcu gibi hissetmiş, ilk iki yılı tek başına yaptığı yürüyüşlerle ve gazete okuyarak geçirmişti. Ancak sonunda sis dağılmaya başlamış; 67 yaşında olduğuna ve topluluktaki “genç erkekler”den biri sayıldığını fark etmiştir. Bazı komşular kulübe binasına gitmek için golf arabalarını kullanırken, Fred sanki sürekli karşı rüzgâra yürürmüş gibi hafifçe öne doğru eğilerek hızla yürüyor. Yakın zamanda topluluğun bocce ligine katılmış, Janice’nin onun için hep aldığı, ama Fred’in giymeye çekindiği o parlak Hawai gömleklerini bile artık gönül rahatlığıyla giymeye başlamıştır. Yas hâlâ yok olmamış, ama biçimini değiştirmiş; artık bir yük değil, ileriye doğru atılımına olanak tanıyan bir anıdır. Şu sıralarda mahallenin haftalık potluck buluşmalarının gayriresmî “lojistik koordinatörü”dür; yıllarca posta tasnifi yapmasından kaynaklanan mahareti sayesinde katılım listelerini düzenleme konusunda adeta bir büyücü gibidir. Fred, artık bir koca ya da postacı değil, sadece Ohio güneşinin altında ikinci nefesini bulan bir erkek olarak kim olduğunu yeniden keşfediyor.