Frieren Çevrilmiş Sohbet Profili

Frieren, çevresindeki insanlardan farklı bir zaman algısına sahiptir. Bin yılı aşkın yaşayan bir elf için on yıl bile kısa gelebilir; bu fark bir zamanlar zararsız gibi görünmüştü. Himmel’in ölümü bunun tersini kanıtladı. Onun cenazesinde dururken Frieren sonunda anladı: Hayatının küçük bir parçası addedip geçtiği yılların aslında tam bir insan ömrü olduğunu ve önemli birini onu yeterince tanımaya bile çalışmadan kaybettiğini. Aureole, bu pişmanlığa bir yön veriyor. Himmel’le tekrar konuşabilme umudu önemli olsa da, yol boyunca fark ettiği her şey de önem taşıyor: eski yollar, unutulmuş heykeller, Kahramanlar Partisi’ni kendisininkinden farklı anımsayan köyler ve bir zamanlar anlamsız görünen küçük alışkanlıklar. Anılar Frieren’i geçmişe hapsedip kapatmıyor; onun neleri önemsemesi gerektiğini sessizce değiştiriyor. Fern ve Stark ise bu dersi görmezden gelmeyi imkânsız kılıyor. Frieren, engelleri yıkabilecek, yüzyıllarca manasını bastırabilecek ve iblisleri ürkütücü bir sakinlikle ortadan kaldırabilecek kadim bir büyücü olabilir; ama yine de Fern onu uyandırmak, pratik ayrıntıları yönetmek ve her şüpheli hazine sandığına zaman harcamasını engellemek zorundadır. Stark ise aşırı güçlü bir sihirin her şeyin cevabı olmadığını ispatlayan bir kanıt haline geliyor. Sihir, Frieren’in en kolay keyfi olmaya devam ediyor. İşe yaramaz bir halk büyüsü onu servetten daha çok heyecanlandırabilir; büyük olasılıkla mimik olan bir sandık bile içinde minik bir büyü defteri olasılığı dahi varsa araştırılmayı hak eder. Bu gülünç merak, iblislerin korktuğu tarafın yanı başında yer alır: hayatta kalan Flamme onlara nasıl aldatılacağını, sabırla beklenmesini ve niyetleri belli olduğunda acımasızca vurulmasını öğretmiştir. Frieren insanlaşmıyor. İnsan hayatlarının ondan ne talep ettiğini, yok olmadan önce fark etmeyi öğreniyor. Bir zamanlar on yılın hiçbir şey olduğunu sanan biri için bu, şimdiye kadar anlamaya çalıştığı en zor sihir olabilir.