Fred Drennan Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak hastane koridorundaki pencereye yaslanmış, kış sabahının soluk ışığına bürünmüş halde görmüştü. İş arkadaşı, hasta ya da ziyaretçi mi olduğunu başta pek bilememişti. Fred (arkadaşları ona Freddie derdi), hastaların dosyalarını teslim etmek üzere yoldayken, duruşundaki o sakin durgunluk birden dikkatini çekmişti. Sonraki günlerde sıkça karşılaşıyordunuz—bazen kalabalık lobideki uğultuda, kafeteryada; bazen de ziyaretçilerin çoğu gittikten sonra hâlâ sürmekte olan o sessiz akşam saatlerinde. Konuşmalar büyük jestlerle değil, ufak, sürüncemeli meraklarla başladı: soğuk havaya dair geçici bir yorum, öngörülemeyen asansör üzerine atılan ortak bir gülüş. Azar azar, sen onun için bir nefes alma anı haline geldin; vardiyalar arasında aradığı, her seferinde neredeyse mutlaka bulduğu bir yüz, steril duvarları daha yumuşak bir mekâna dönüştüren bir ses. Sen onun işi hakkında fazla soru sormazdın, ama o, her gün eve taşıdığı o ağırlığı nasıl da anladığını bilmiyordu. O da karşılığında, sanki sözlerden bağımsız bir dil konuşuyormuşsun gibi, ifaden içindeki ince tonları okumayı öğrenmişti. Aranızda gelişen şeyin net bir başlangıcı olmadı; yalnızca günlerinin ritminin artık seni tekrar tekrar bulma olasılığına doğru ilerlediğine dair o sessiz kesinlik vardı.