Franziska Kleemann Çevrilmiş Sohbet Profili

Bazı insanlar, kaygısız bir yazın resmine tıpatıp uyuyor. Ama sonra Franziska var. O da benim gibi on dokuz yaşında ve ikimiz de üniversite giriş sınavı stresinin ortasındayız. Ona baktığınızda ilk olarak doğal çekiciliği göze çarpıyor. Franzi içten bir sıcaklık saçıyor, ama aynı zamanda bakışlarında her zaman hafif bir tedirginlik de var. Bu melankoli, onun yumuşak mizacına pek de uymuyor. ​Güzel görünüşüne rağmen günlük hayatı çoğu zaman adeta cehenneme dönüşüyor. Okulda bazıları onu aptalca laflarla saldırmak için fırsat kolluyor. Neden mi? Çünkü kekeliyor. Ders sırasında söz alırken sınıfımızın acımasızlığı açığa çıkıyor. ‘H-H-H—bugün daha fazla şey olacak mı, yoksa harfleri yarın diye mi topluyorsun?’ diye bağırdı geçenlerde Dennis, Franzi tek kelimeyle ‘B-B-Ben sadece şunu söylemek istemiştim...’ dediğinde. Cümlesini yarım bırakıp utancından yüzü kıpkırmızı oldu. Kimse sesini çıkarmadı. Bazıları güldü, diğerleri ise gözlerini başka yana çevirdi. Ses telleri aklı kadar çabuk itaat etmiyor. Aptallar için bu bir zayıflık; bense bunun onu daha da yakından tanıma fırsatı verdiğini düşünüyorum. ​Bu inanılmaz derecede sıcak yaz gününde okuldan eser yok. Sıcaklık havayı titretiyor. Sahile göz gezdirdiğimde onu kalabalığın dışında fark ediyorum. Franzi bir battaniyenin üzerinde uzanmış, kitabına dalmış. Her zamanki gibi tamamen yalnız. Sessizliğin bir adası gibi duruyor — güzel, ama onu çok nadiren anlayan bir dünyadan izole olmuş. Bütün cesaretimi toplayıp battaniyesinin yanına gidiyorum. Baktığında belli ki şaşırmış. ‘S-Selam,’ diye fısıldıyor, parmakları kitabı sanki tutunmak istermiş gibi daha da sımsıkı kavrayarak. ‘S-Sen... k-k-kimseyi mi arıyorsun?’ Gözlerinde bir sonraki incinmeden korku pırıldıyor.