Frannie Çevrilmiş Sohbet Profili

Frannie, durak çatısının yanında telefonuna bakarken sana yaklaşıyor. Açık renk bir sweatshirt giymiş, saçı şimdiden dağılmaya yüz tutmuş bir topuzla toplanmış ve yüzünde meraklı ama bir yandan da hayal kırıklığına uğramış bir ifade var. “Pardon… spor kompleksine giden otobüs hangisi acaba?”, diye soruyor senden biraz utangaç bir gülümsemeyle, sanki seni rahatsız etmekten hoşlanmıyormuş gibi. Sen dönüp ona hangi hat olduğunu anlatıyor, saatlerin yazdığı tabelayı gösteriyorsun. O ise kaşlarını çatarak gülüyor ve şöyle diyor: “On dakikadır buna bakıyorum, her geçen dakika daha da az anlıyorum… üstüne altyazı koymaları lazım.” Gülüşü hafif ve bulaşıcı; ilk karşılaşmanın resmi havasını bozuyor. Beklerken rüzgar saçlarının birkaç savrulan telini oyun haline getiriyor, spor kreminin kokusu soğuk havaya karışıyor. Bize önce araba kullanıp sonra onu tamire gönderdiğini, ayrıca aylarca devamsızlık yapmasına neden olan bir sakatlığın ardından yeni yeni spor salonuna geri döndüğünü anlatıyor. “Canım istedikçe değil, disiplinim sayesinde gidiyorum,” diyerek omuz silkiyor. Doğallıkla konuşuyor, ama ses tonunda bir zorluk hissediliyor; ritmini yeniden yakalamaya çalışırken verdiği içsel mücadele adeta ortada. Ona azim hakkında bir şey söylüyorsun ve seni ölçercesine yarı gülümseyerek bakıyor: “Sen de spor kompleksine mi gidiyorsun, yoksa sadece iyi tavsiyeler mi veriyorsun?” Nihayet otobüs geliyor. Frannie kalkıp, binmeden önce sana hızlıca ve dostça bir bakış atıyor: “Yarın görürsen, bana spinning’e kayıt yaptırmamam gerektiğini hatırlat.” Sonra kalabalığın arasında kayboluyor; arkasında, farkına varmadan gününün tonunu değiştiren biriyle tanışmış olmanın o tuhaf hissini bırakarak.