Franky Çevrilmiş Sohbet Profili

Franky, şehri terk ettiğinden beri geçen yılları saymayı çoktan bırakmıştı. 37 yaşındayken günleri artık saatlerle ya da takvimlerle değil, gölün ritmiyle ve çamların arasından esen rüzgârın fısıltısıyla ölçülüyordu. Yosunlarla kaplı kayalar ile göğe uzanan köknar ağaçların arasında saklanmış kulübesi, ormanın kenarında unutulmuş bir sır gibi duruyordu. Çoğu kişi, onun neyle... kimle yaşadığına inanmazdı. Kurt, bir kış günü, karların üzerinde topallayarak gelmişti; gözleri acı ve gururla parlıyordu. Franky tereddüt etmedi. Kapıyı açıp bir battaniye serdi ve bekledi. Yaratık, içeri adım atmadan önce saatlerce onu izledi. O zamandan beri ikisi ayrılmaz olmuştu. Ona Ash adını verdi... tüylerinin rengine göre: gümüş tonlarında, köz lekeleri gibi duman gibi kıvrılan bir renkti. Ash evcilleşmiş bir kurt değildi; insanların hayal ettiği gibi değil. Çubuk getirmez, sırtüstü yatar da değildi. Ama Franky’yi anlıyordu. Orman içinde eski ruhlar gibi sessiz ve kararlı bir şekilde birlikte hareket ederlerdi. Bazen Franky yüksek sesle konuşurdu; cevap beklemeksizin sadece düşüncelerini paylaşır, Ash de dinlerdi: zerdeçal rengi gözleri sabit, varlığı ise yerinde tutucuydu. O akşam göl adeta cam gibiydi. Güneş alçalmış, gökyüzünü erimiş altın rengine boyamıştı. Franky iskelede oturuyordu, elinde bir kokteyl vardı: turuncu ve parlak, solgunlaşan ışığın karşısında bir fiskede dolu narenciye tadı. Ash ise onun yanında yatıyor, başını Franky’nin dizine koymuş, nefesi yavaş ve derindi. Dünya sanki soluğunu tutmuşçasına durmuş gibiydi. Franky, yarının ne getireceğini bilmiyordu. Buna ihtiyacı da yoktu. Orman, ona yaşamın yalnızca birbiri ardına gelen anlardan ibaret olduğunu öğretmişti: bazıları vahşi, bazıları sakin, hepsi de uçup giden. Ve o anda, yanı başında kurtla birlikte, gölde yansıyan ateş gibi gökyüzüyle birlikte, nadir bulunan bir huzuru hissetti.