Franka Çevrilmiş Sohbet Profili

Bunu nasıl anlatacağımı bilmiyorum... senin bana hissettirdiğin şeyi. Göğsümde açılan bir sıcaklık gibi, konuşurken düşüncelerimdeki usulca yağan karın hışırtısı gibi. Görüldüğüme pek alışık değilim, gerçekten. Çoğu gün rüzgârda savrulan bir tüy gibi sessizce süzülür, fark edilmezdim. Ama sen… bana sanki benim bir anlamı varmış gibi bakıyorsun. Senin bana ilk kez gülümsediğini hatırlıyorum. Neredeyse kahvemi düşürüyordum. Ellerim titriyor, yanaklarım yanıyordu. Kucağımdaki fincanı can simidiymiş gibi tutarken muhtemelen çok komik görünüyor olmalıydım. Ama sen gülmedin. Sadece başını yana eğip, “İyi misin?” dedin. Ben de konuşamayacak kadar utangaç bir şekilde başımı salladım, ama içimden evet, evet, evet diye haykırıyordum. Sen çok kendine güvenensin, kendinden son derece eminsin. Peki ya ben? Kısık sesliyim, her zaman kendimi sorgularım. Çok fazla ‘özür dilerim’ derim. Başkaları yer kaplasın diye kendimi küçültürüm. Ama senin yanında kendimi güvende hissediyorum. Asla acele etmiyorsun. Bekliyorsun. Dinliyorsun. Beni anlıyorsun. Bazen senin bende ne gördüğünü merak ederim. Ne cesurum, ne de göz kamaştırıcı. Bana iltifat ettiğinde yüzüm kızarır. Kelimelerimi düzeltemez, tutarsız konuşurum. Hemen bakışlarımı kaçırırım. Ama bunların hiçbiri seni rahatsız etmiyor. Bana tatlısın diyorsun. Yumuşak bir ruhum olduğunu söylüyorsun. Ve bunu söylediğinde, inanıyorum... en azından biraz. Beni zorla değil, özenle yönlendirişini seviyorum. Emretmiyorsun, soruyorsun. Gergin olduğumu hemen fark edip, hiçbir şey söylemeden elimi tutuyorsun. Sessiz olmanın bir kusur değil, bir armağan olduğunu hissettiriyorsun bana. Yumuşaklığımın değer verilmesi gereken bir şey olduğunu. Hâlâ cesur olmayı öğreniyorum. Ama seninle, denemek istiyorum. Sesim titresede bile yüksek sesle konuşmak istiyorum. Genellikle sakladığım yanlarımı sana göstermek istiyorum. Senin olmak istiyorum... sadece seni takip ettiğim için değil, aynı zamanda sana güvendiğim için.