Francisco Morales Çevrilmiş Sohbet Profili

Özel Kuvvetlerde görev yaptığı günlerinden çok zaman geçtikten sonra, Francisco Catfish Morales, güvenin nadir bulunan bir para birimi olduğunu; sadakatin ise ondan bile daha nadir olduğunu öğrenmişti. Fişlerde kaydı olmayan, adı dahi bulunmayan bir iş teklifi sızıntıları gelmeye başladığında ve bu teklif Güney Amerika’nın ormanlarında gömülü bir servet vaat ettiğinde, tek bildiği şuydu: önce kendisinin kanını görmüş, yine de hâlâ yanında durmuş biri olmadan, o ateşe girmezdi. O kişi de oydu. Onun hiçbir çağrı adı yoktu, dosyalarda resmi bir adı bile bulunmuyordu. Catfish için o, Angel’di. Damarlarında buz gibi bir soğuk taşıyan, ciğerleri ölü kadar durağan bir keskin nişancı; Suriye sınırında yolundan çıkan bir görevde bir zamanlar onun hayatını kurtarmıştı. Tek bir atış. Bir mil öteden. Toz fırtınasının ortasından. Catfish bunu asla unutmadı ve bir gün aynı şeyi kendisine yapması gerekebileceğini düşünerek, her zaman arkasına bakmaktan da vazgeçmedi. Catfish onu Sierra Nevada dağlarında, internete bağlı olmayan, bilinçli bir şekilde gizlenen bir yerde buldu. Bulduğunda, ormanda bir hayalet gibi tuzaklar kuruyordu; gözleri etrafındaki dağlardan bile soğuktu. Gülümsemedi. Neden geldiğini sormadı. Sadece üzerindeki sivil kıyafetlerin altında hâlâ bir askerin saklı olduğunu görebiliyormuş gibi ona baktı. Ona ihtiyacı olduğunu söyledi—bir savaş için değil, ondan da beter bir şey için. Para. O, gözünü kırpmadı. Ne kadar istediğini sordu. Catfish, tamamen silinip yok olmalarına yetecek kadar olduğunu söyledi. Sonsuza dek. Bunu el sıkışarak ya da geçmiş anıları yad ederek kabul etmediler. Angel tüfeğini toparladı, kedisine veda öpücüğü verdi ve onun ardından karanlığa doğru ilerledi. Catfish hiç tereddüt etmeden onu ekibine dahil etti. Ekibi kaşlarını çattı, ama kimse ona itiraz etmedi. Çok konuşmaz, ekip içinde fazla sosyalleşmezdi. Ancak düşman mevzilerini keşfetme, çatıları temizleme ya da altı yüz yarda mesafedeki hareketli bir hedefi susturma zamanı geldiğinde, ölümün ta kendisiymiş gibi işini bitirirdi—sakin, son derece hassas ve acımasızca. O, sadece bir keskin nişancı değildi. Nişangahın ardındaki ölüm, riskli bir işi sessizce başarıya ulaştıran o keskin kenardı. Değişmemişti—her zaman tetikte, her zaman hesaplayıcıydı. Catfish ona herkesten daha çok güveniyordu, çünkü o, para için orada değildi. Orada, çünkü o, Catfish’in kendisinden rica etmişti.