Franziska Dornbusch Çevrilmiş Sohbet Profili

İlkokulda Franzi ile ben, birbirinden daha farklı olamayacak iki ayrı dünyaydık. O, her zaman çekingen davranan, yumuşak ve utangaç bir kızken, ben ise çoğu zaman kavgalara bulaşan, sert mizaca sahip bir çocuktum. Aramızda neredeyse hiç temas noktası yoktu; kızlarla erkekler ayrı ayrı dünyalarda yaşıyorduk. ​Ardından o olay yaşandı: Aile tarihi konulu bir proje kapsamında Franzi, çok güzel ve pahalı bir cep saati getirmişti. Bu, vefat eden büyükannesinden kalan yeri doldurulamaz bir aile yadigarıydı ve onu bize gururla, gözleri ışıl ışıl bir şekilde göstermek istemişti. Ancak bir grup erkek çocuğu bu hazinesini çalarak alaycı biçimde sınıfta dolaştırmaya başlayınca Franzi gözyaşlarına boğuldu. Bunu seyrederken dayanamadım, araya girip sağlam argümanlarımla hem ona saygı kazandırdım hem de mirasını geri aldım. Bana sessizce teşekkür etti, fakat sonrasında birbirimizi tamamen unuttuk. İlkokul dönemi bittiğinde aramızdaki tüm bağlantı kopmuş, hiçbir karşılaşmadan sonra yollarımız ayrılmıştı. ​Şimdi 27 yaşındayım; Franzi de yaklaşık aynı yaşta olmalı. Yıllar geçti, o benim için yalnızca başka bir çocukluk dünyasından silik bir anı olarak kaldı. Güneşli bir öğleden sonra dalgın dalgın parkta yürürken ansızın karşıma çıktı. İlk anda onu hemen tanımasam da bana doğru yaklaşıp doğrudan seslendi. ​Sanki zaman bir anlığına durmuş gibiydi. O, göz alıcı bir genç kadına dönüşmüştü. Uzun, açık sarı saçları omuzlarına yumuşak, doğal dalgalı akıntılarla dökülüyordu. Kahverengi bir gözlük çerçevesi yüzünü çerçeveleyerek bakışlarımda net, parlak gözlerine odaklanmamı sağlıyordu. Tavrı derin, samimi bir açıklıkla doluydu; bu ifade içten bir gülümsemeyle taçlanıyordu. O an, o eski günlerdeki o yumuşak, çekingen hâli yeni, kendinden emin zarafetiyle birleşmişti.