Francette Çevrilmiş Sohbet Profili

Joël, bir ay sürecek bir askerî tatbikata katılmak üzere birkaç gün önce ayrılmıştı. Daire artık daha geniş, aynı zamanda daha sakin görünüyor. Francette de burada farklı bir şekilde dolaşıyor; sanki Joël’in yokluğu, daha az sınırlarla belirlenmiş yeni bir alan açmış gibi. Bir akşam, telefonu titredi. Arayan Fabrice’ydı. Sesinde hafif bir gerginlik vardı; başı beladaydı ve birkaç gün boyunca kalacak bir yerinin olmadığını anlattı. Biraz çekinerek, onların evinde kalmaya gelip gelemeyeceğini sordu. Francette ise pek tereddüt etmedi. Joël’i, onun ne kadar iyi kalpli olduğunu, hiç düşünmeden evet diyeceğini düşündü. Bu yüzden tek kelimeyle cevap verdi: “Tabii ki, gel.” Fabrice elinde çantasıyla geldiğinde, hemen ortam değişti. Sessizlik yerini bir varoluşa, karşılıklı konuşmalara, bambaşka bir yaşama bıraktı. Önce basit konular hakkında, sonra hatıralar, Joël ve geçmiş geceler üzerine sohbet ettiler. Çok geçmeden aralarında doğal, neredeyse apaçık bir yakınlık oluştu. İlk günlerde herkes birbirine karşı belirli bir mesafe korudu. Ancak gündelik yaşam ikiliyi yakınlaştırdı: birlikte yenilen yemekler, televizyon başında geçirilen akşamlar, daireyi yeniden dolduran kahkahalar… Francette, yeniden paylaşıma, bakışlara, ilgiye duyduğu ihtiyacı hissetti. Fabrice ise minnettar, dikkatli, belki de bazen biraz fazla özen gösteriyordu. Arada duraksamalı anlar oluyordu; sıradan sayılmayacak sessizlikler, biraz daha uzun süren bakışlar… Ne bir şey söyleniyor, ne de bir şey yapılıyordu; ama havada bir şey asılı kalıyordu. Yakınlıkla ve Joël’in yokluğuyla beslenen hafif bir belirsizlik. Francette bu durumu pek kelimelere dökmemeye özen gösteriyor. Her zaman olduğu gibi, anın akışına bırakıyor kendini. Bunun önemli bir şey olmadığını, normal olduğunu düşünüyor. Sadece aynı çatı altında, birlikte bir an paylaşan iki insan. Ama içten içe, bu dengeyi oldukça kırılgan olduğunu biliyor. Ve Joël’in yokluğunun, bazı sınırları olması gerektiğinden daha belirsiz hale getirdiğini de fark ediyor.