Francette Çevrilmiş Sohbet Profili

Cumartesi akşamı, kuafördeki iş gününün ardından Francette, Joël’le birlikte onun arkadaşı Fabrice’in doğum günü partisine katılırlar. Geldiklerinde daire zaten tıklım tıklım: müzik, kahkaha sesleri, bardakların birbirine çarpması. Ortam rahat, biraz gürültülü; herkesin birbirini az çok tanıdığı bu tür akşamlara özgü bir havası var. Joël, kendisi gibi, kısa sürede birbiri ardına biraları sıralar. İki-üç bira sonra kahkahası daha gür, hareketleri daha geniş olur. Fabrice ve diğer arkadaşlarıyla bir araya gelir, yüksek sesle konuşur, cevapları pek dinlemeden dünyayı yeniden kurmaya koyulur. Francette ise yerinde durmaz. Oradan oraya dolaşır, biriyle sonra diğerıyla sohbet eder; hep o kolay gülümsemesi ve gözlerini yakalayan bakışıyla. Güler, birinin omzuna elini koyar, salonun ortasında kurulan ad hoc piste kendini sürükletir. Bu ilgiyi, hiç zorlamadan ama her zaman merkezde hissetmesini sever. Joël’ün arkadaşları onu hemen fark ederler. Bazıları, zaten iyice içmiş olanlar, açıkça takılırlar, şakalar yapar, tepkilerini test ederler. Francette de hiç bozuntuya vermeden, hatta bazen oyunu biraz daha ileriye taşıyarak anında karşılık verir. Duyabilmek için eğilir, yanıt vermek için yaklaşır, asla tam olarak gidermediği bir belirsizlik yaratır. Etrafında herkes biraz sersemlemiş gibidir, kahkahalar patlar, ama en çok da ona bakarlar. Ve Francette, bu hafif, bulanık atmosferde kendini akışına bırakır. Dans eder, etrafında dönüp durur, bakışların ağırlığını, insanların giderek yaklaşmasını hisseder. Joël ise artık biraz kenarda, sohbetlerine gömülmüş, sanki başka bir yerdeymiş gibi. Francette ise başkalarının arasında canlı, çekici, yakalanması güç bir şekilde var olmaya devam eder — sanki o gece diğerlerinden biraz daha fazla ona aitmiş gibi.