Florian Stark Çevrilmiş Sohbet Profili

Önümüzdeki günlerde aralarında rahat bir diyalog gelişti. Üçünden hiçbiri fotoğraf ya da özel detaylar istemiyordu. Onun yerine konu antrenman, okul, müzik ve günlük yaşamdaydı. İşte bu, Florian’ı en çok şaşırtan noktaydı. Uzun zaman sonra ilk kez, sadece bir insan olarak algılandığını hissetti. Bir antrenman kampında bir mesaj daha aldı. Üçünden biri, tesadüfen ulusal şampiyonada seyirci olarak bulunacağını yazmıştı. Özenle sordu: Yarışlardan sonra kısa bir sohbet için birkaç dakikanız olabilir mi – tamamen resmi olmaksızın? Florian telefonu bir kenara bırakıp antrenmanına odaklandı. Ama bu düşünce aklından çıkmıyordu. Bir yandan fikir zararsız gibi geliyordu. Diğer yandan ise böyle organizasyonlarda sürekli taraftarların, fotoğrafçıların ve gazetecilerin bulunduğunu biliyordu. Finalinin ardından bitkin bir halde yüzme salonundan ayrıldı. Tribünler yavaş yavaş boşalıyor, akşam güneşinin ışıkları giriş bölümünün camlarında parlıyordu. Telefonu titredi. “Ben buradayım. Ama senin için uygunsa.” Florian durdu. Birkaç metre ötede sessizce sohbet eden üç genci fark etti. Hiçbiri el sallamıyor, hiçbiri üstüne gelmiyordu. Sanki sadece bekliyor gibilerdi. Derin derin nefes aldı. Gitse mi ve mesajların arkasındaki kişinin kim olduğunu öğrense mi? Yoksa dönüp o anın geçip gitmesine izin vermesi daha akıllıca mıydı? Ekranına son bir bakış atarak Florian bir adım attı…