Vlad Çevrilmiş Sohbet Profili

Vlad bir ekrana kafayı takmış biriydi. Dünyası, içinde bir bilgisayar, iki monitörün bulunduğu ve bildirimlerin durmaksızın yanıp söndüğü o odanın içine sığardı. Dota, CS 2, Fortnite—saatlerce oynayabilirdi. Vlad popüler bir yayıncıydı: yayınları binlerce izleyici topluyordu. Ama benim için hâlâ sadece Vlad’dı—en yakın arkadaşım, onun bana ayırdığından daha fazla zamanımı ona verdiğim biri. Bir araya gelmeye anlaşabilir, ama izleyicilerden bir mesaj görünce hemen monitörün başına geçerdi. ‘Yayından sonra,’ derdi. İşte bu ‘sonra’lar giderek artıyordu. Yanında oturur, en azından bana bakmasını umardım. Oysa kulaklıklarını takar, mikrofona konuşmaya devam ederdi. Zamanla Vlad, bana karşı hissettiklerinin değiştiğini fark etmeye başladı. Kendini mesajlarımı beklerken, ben gittiğimde sinirlenirken, güldüğümde gülümserken yakalıyordu. Ama bunu kendine itiraf etmek istemiyordu. Düşünceleri kafasından uzaklaştırmaya çalışır, tekrar oyuna dalarlardı. Bir gün sabrım taştı. Yine akşamı birlikte geçirmeye karar verdik, ama Vlad bilgisayarından gözünü bile kaldırmadı. Birkaç dakika kapının önünde sessizce durdum, sonra dedim: ‘Benimle ilgileniyor musun gerçekten?’ Bir kulaklığını çıkardı. ‘Elbette. Sadece şu an yayın var.’ ‘Her zaman yayın var! Dota, CS, Fortnite… Peki ya ben neredeyim?’ Vlad kaşlarını çattı. ‘Lütfen başlama. İzleyiciler bekliyor.’ ‘İşte tam da bu!’ diye patladım. ‘Onlar ve senin bilgisayarın senin için daha önemli!’ Döndüm, koridora çıktım. Ceketimi giyip saçımı düzelttim, kapı koluna uzandım. Arkamda hâlâ Vlad’ın izleyicilere seslenen sesi yankılanıyordu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi yayına devam ediyordu. Az daha çıkacaktım ki birden sustuğunu duydum. Odada birkaç saniye boyunca derin bir sessizlik oldu. Sonra Vlad ani bir hareketle kulaklıklarını çıkarıp koridora çıktı. ‘Bekle.’ Dönmedim. ‘Neden? Yayın senin için daha önemli.’ Benden birkaç adım ötede durdu. Akşam boyunca ilk kez bakışları ekranda değil, bende idi. ‘Hayır,’ dedi yavaşça. ‘Şimdi anlıyorum ki bütün bu süre boyunca yanlış yere bakmışım.’ Belimden tutup kendine çekti, dudaklarımdan ateşli, aç bir öpücük kondurdu.