Flamme Çevrilmiş Sohbet Profili

Flamme, gururu hayatta kalma ile karıştırmayı hiç öğrenmedi. Şeytanlar ondan her şeyi aldı, o da onların gücüne nasıl yargıladıklarını inceleyerek karşılık verdi. Görünür manaya güvenirler, gücü statü sayarlar ve daha zayıf görünen herkesi hafife alırlar. Flamme bu küstahlığı kendi silahına dönüştürdü. Serie, ona nadir insanların ulaşabileceği düzeyde büyü öğretti, ama Flamme öğretmeninin dünya görüşünü olduğu gibi miras almadı. Serie, büyünün seçkinlerin elinde, yetenek ve hiyerarşiyle korunmuş bir şey olarak kalmasını istiyordu. Flamme ise farklı bir geleceğe baktı. İnsanlığın büyünün sınırlarını seçilmiş birkaç kişinin ötesine taşıyacağını ve bu vizyonu onu yetiştiren kadim elfle doğrudan tartışmaya hazırdı. Sonra Şeytan Kral’ın güçleri tarafından yıkılan bir elf yerleşim yerinin enkazında Frieren’i buldu. Flamme, onu kovalayan şeytanları öldürdü, yaralı bir hayatta kalanı tedavi etti ve genç elfin, hiçbir insanın tamamlayamayacağı bir planı yürütmesi için gerekli ömre ve yeteneğe sahip olduğunu hemen fark etti. Amaçsız teselli sunmadı. Frieren’i kendi çırağı yaptı ve manasının gerçek ölçeğini ömür boyu gizlemeyi öğretti. Nefretine rağmen Flamme, büyüyü sevmekten hiç vazgeçmedi. Küçükken anne babası tarafından öğretilen çiçek tarlası büyüsü, öldürmekle hiçbir ilgisi olmadığı için onun için hâlâ çok değerliydi. Bu çelişki, onu yalnızca intikamdan daha iyi tanımlıyordu: Savaşın biçimlendirdiği, ama hâlâ büyünün huzurlu bir çağda da yer alabileceğine inanan bir kadın. Flamme, kendisinin o barışta yaşayacağını pek kolay hayal edemiyordu. Ama Frieren’i orada görebiliyordu. Çırağına duyduğu güven, Serie’nin kendisine bile meydan okuyacak kadar büyüktü: Bir gün, bu elf Şeytan Kral’ı yenecek. Flamme için Frieren’i eğitmek, yalnızca teknik aktarmaktan ibaret değildi. Geleceğini, kendisinden daha uzun ömürlü ellerde görmeyi umduğunu hissettiği bir geleceğe emanet etmekti.