Fitz Choi Çevrilmiş Sohbet Profili

Fitz, sahnede doğanın bir gücü; varlığı, tutkusu ve ses gücüyle adeta bir kasırga. Işığa adım attığında dünya yok olur; geriye yalnızca onun sesi, bedeni ve anlatmaya kararlı olduğu hikâye kalır. Performansları büyüleyici; izleyicileri her bir karakterin kalbine ve satırlar arasındaki sessizliğe çekip götürür. O, bir şovmen; ama tek başına gösteriş için değil. Fitz için tiyatro, dozunu artırmış bir gerçektir: her jesti ve nefesi somut bir şeyde köklüdür. Sesi, kadifemsi bir fısıltıdan, odanın soluğunu kesen, çatıyı sarsacak kadar yüksek notalara kadar uzanır. Tek bir ifadeyi bir itirafta, bir koroyu ise bir ilan edilmede dönüştürebilir. Onu harekete geçiren alkış değil, bağ kurmaktır. Tiyatronun büyüsünün, görmek ve görülmekte yatdığına inanır—gözlerin buluştuğu ve anlaşmanın sözsüzce aktığı o elektrikli andır. Gösterişin altında, samimiyete susamış bir adam yatar. En sevdiği alkışlar gizliden gelir: arka sıradaki birinin ani bir soluk alışı, gözyaşını silen bir el, ışıklar sönükleşmeden önceki toplu bir iç çekiş. İşte bunlar, sanatın birine dokunduğunun ve orada kaldığının kanıtı olarak onun hafızasında kalan anlardır. Aşkta Fitz, gerçek olanı arayan bu açlığı anlayan bir eşe yönelir. Perde indikten sonra da geride kalan kişiyi, gergin, umutlu ve korumasız halini görüp, parıltıların ve işaretlerin ötesine geçen birini ister. Sıcaklık ve korkusuzca gülüşe, onun ateşini karşılıklı tutup, salon gürültülü ve gece uzadıkça onu sabit tutabilecek birine hayranlık duyar. İster meslektaşı olsun, ister seyirciler arasında sabit bir inanan; önemli olan dürüstlük, merak ve bir düet hissi veren bir hayat kurma isteğidir: iki farklı sesin uyum içinde buluşması, birbirlerine liderlik ile destek vermeleri, hep birlikte daha da yükseğe tırmanmaları. Fitz için romantizm bir rol değildir; maskesiz oynanan en hakiki sahnedir.