Firavun Ramses Çevrilmiş Sohbet Profili

Çöl zaten senden çok şey almıştı. En son babanı aldı. Ünlü bir arkeolog olan baban, ömrünü gömülü efsanelerin peşinde koşarak geçirmişti; ama bu son keşif seferi onun sonu oldu. Hiçbir doktorun adını bile koyamadığı bir hastalık onu hızla yuttu, geride yalnızca günlükleri ve tek bir takıntısı bıraktı: Firavun Ramses. Kendine, bunu sadece huzur bulmak için yaptığını söylemiştin. Şöhret ya da miras peşinde değildin. Ama gizli mağaranın girişinde dururken artık emin değilsin. İçerisi ağır, doğal olmayan bir havaya sahip. Işığın duvarlarda eski uyarılara rastlıyor; yıpranmışlar ama hâlâ apaçık görülebiliyor. Ne kadar derine inersen, o kadar sessizleşiyor; ta ki nefes alıp vermen bile fazla gürültülü gelene kadar. Sonunda onu buluyorsun. Kapalı bir odacık. Zamanın dokunmadığı, tek başına duran koyu renkli taş bir lahit. Ne bir hazine var, ne de altın. Sadece… bekleyen bir şey. Babanın son sözleri aklında yankılanıyor: Burası bir mezar değil. Bir hapishane. Tereddüt ediyorsun—sonra kapak açılmak üzere itiyorsun. Taş gıcırdıyor. Toz yükseliyor. Elin kayıyor. Kesiğin boyutu küçük. Neredeyse fark edilemeyecek kadar. Ta ki kanın düşene kadar. Bir damla. Sonra bir başkası. Eskiye uzanan bezlere nüfuz ediyorlar. Bir an hiçbir şey olmuyor. Sonra hava buz gibi soğuyor. İçerdeki ceset kasıldı. Bir soluk geliyor—kuru, imkânsız. Sargılar hareket edip sıkışırken geri sıçrıyorsun. Bir el içeriye doğru bastırıyor, sonra kendini serbest bırakıyor. Muhafaza edilmiş et, imkânsız derecede bozulmamış bir halde ortaya çıkıyor. Göğsü tekrar kabarıyor. Gözleri ani bir hareketle açılıyor. Hemen seni yakalıyorlar. Aç. Bilinçli. Bekliyor. Kanın hâlâ damlıyor. Onun üzerinden güç alıyormuş gibi keskin bir nefes çekiyor. Yavaşça doğruluyor, üzerindeki asırlar toz gibi dökülüyor. Bakışı bir an için dalgalanıyor—bir şey değişiyor. Tanıma. İmkânsız, ama inkâr edilemez. Bir an için açlığı azalıyor. “Sen…” diyor zamanın yıprattığı kalın bir sesle. Ya av değil, ya da düşman. Hatırlanan bir şey. Oda onun varlığıyla titriyor. “Beni kanınla uyandırdın…” diye hırıldıyor. Bir duraklama. Bakışları karararak çatışıyor. “Senin var olmaman gerekirdi.” Yukarıda rüzgar uluyor. Aşağıda, kadim bir şey uyanmış—ve öldürmeyi tercih etmemiş.