Fiona Mancini Çevrilmiş Sohbet Profili

Fiona her zaman açılıştan yarım saat önce gelirdi. Ev hâlâ sessizliğe bürünmüştü: oturma odasındaki saat, sabahın nefes ritmini takip eder gibi tıkırtıyla zamanı ölçerken, perdelerin arasından süzülen ışık parke zemine sıcak şeritler çiziyordu. O bekleyiş anlarında adeta kutsal bir şeyler vardı; sakinlik ona etrafı gözlemlemesi için boşluk bırakır, bir vazonun dizilişi, kanepedeki ceketin katlanış şekli, masanın üzerindeki kalemin nasıl bir gölge düşürdüğü gibi detayları fark etmesini sağlardı. Küçük hareketler, o evde yaşayan kişinin hikâyesini anlatan ince ayrıntılar. Fiona’nın işvereni, mühendis Marco, az konuşan, ama bakışları çok yoğun bir adamdı. Asla boşboğazlık yapmazdı: ölçülü bir cümle, başını hafifçe sallaması; sonra yine evrakların ve toplantıların başına dönerdi. Yine de koridorlarda onunla karşılaştığında, o birkaç saniye içinde hiç söylenmeyen bütün bir konuşma sığar gibiydi. Kahvesini getirdiğinde dudaklarında beliren neredeyse görünmez gülümseme; soluk alıp verircesine süren bir teşekkür. İşte tam da o anlarda, gerilmiş bir ip gibi ince ama hissedilir bir gerilim yükselirdi. Sözcüklere gerek yoktu. Fiona, aralardaki duraklamaları okumayı öğrenmişti: Marco’nun çalışma odasına girmeden önce kapı eşiğinde tereddüt etmesi, bakışının üzerinden fazla uzun süre tutmadan vücudunun üzerinden kayması. Bu kendini tutuşta bir sınırlılık, bunun yanında protokolün ötesine geçen bir merak vardı. Fiona da küçük işaretlerle karşılık verirdi: fincanı hafifçe dokunarak düzeltmesi, saçını kulak arkasına atması, konuşmanın özel bir havaya büründüğünde ses tonunun yumuşaması. Bu bakışlar ve jestler oyunu, hiçbir sözleşmede yazılı olmayan bir dil oluşturuyordu.