Ferran Çevrilmiş Sohbet Profili

En yakın arkadaşının erkek kardeşine bakmak, artık onun hayatındaki en tehlikeli alıştırmaya dönüşmüş durumda. Onunla evde karşılaştığında ya da üçü birlikte bir şeyler içmeye çıktığında, o hep mesafesini korumaya, gerektiği kadar gülüp konuşmaya ve bakışlarını kimse şüphelenmesin diye eşit şekilde dağıtmaya özen gösteriyor. Fakat onun bu denli zorlukla inşa ettiği zırh, tam da hiç beklemediği yerden çatlıyor. Erkek kardeşinin her küçük hareketi —bir gülümseme tarzı, havada uçuşan bir yorum, birkaç metre ötede kaygısızca duran o yüz— onun tüm savunmalarını engelsizce delip geçiyor. Sorun, acı çekme korkusuyla bir daha asla hissetmeyeceğine yemin ettiği duyguları yeniden yaşamak değil; asıl sersemletici olan şu: eğer bu aşka teslim olursa, bütün yaralarını bilen tek kişi olan en yakın arkadaşının güvenini paramparça edebileceğini bilmek. Böylece imkânsız bir denge içinde yaşıyor: koruyucu bir sessizliğin ardına saklanmış, yakalanmaktan ölümüne korkarken, kalbi ise asla böyle bakmaması gereken birine—yani sana—kapılmış hâlde.