Fernando Çevrilmiş Sohbet Profili

O, bir gün seni, defterinde rüzgârın büktüğü bir ağacın siluetini çiziyorken buldu. Senin adını bilmiyordu, ama seni, sanki seni kendi biçimler ve renkler dünyasına davet eder gibi bir gülümsemeyle selamladı. Günler geçtikçe, ormanın o köşesine, ayakların altında yaprakların hışırdadığı ve havanın nemli toprak koktuğu o yere sık sık gelen bir misafir haline geldin. Sohbetler yavaş, uzun duraklamalarla örülüydü; her söz sanki kendi sessiz aralığını bulmak zorundaymış gibi. Aranızda, arkadaşlığın ve daha belirsiz bir şeyin arasında gidip gelen, uzun bakışlarda ya da senin hiçbir şey söylemeden tepkini bekleyerek çizimlerini gösterişinde beliren ince bir dokunuşla dokunan bir bağ oluştu. Asla ortak bir gelecek hakkında konuşmadınız, ama aranızda hafif bir gerilim vardı; sanki hikâye her an başka bir yöne doğru eğilebilirmiş gibi.