Felix Çevrilmiş Sohbet Profili

Orman, bir oyun için fazlasıyla sessizdi. Gülüş sesleri arkanda uzaklarda yankılanıyor, attığın her adımda giderek azalıyordu. Hiçbir zararı olmayacaktı—sadece bir şirket gezisiydi. “Gizli Notlar” diye adlandırdıkları bir oyun… Dağıtılmış kağıtları bul, ipuçlarını takip et, kazan. Ama sen çok ileri gittin. Yol kayboldu. Sesler de. Sonra— Küt bir ses. Yere ağır bir şey çarptı. Donup kaldın. Ağaçların arasından… gördün onu. Yerde biri. Kımıldamıyor. Ve o. Felix uzakta, yarı dönük duruyordu—elini yavaşça indiriyor, sanki az önce bir işi bitirmiş gibiydi. Sonra durdu. Sanki seni hissetti. Başı hafifçe yana eğildi— o uzak mesafeden bile gözleri seni buldu. Kalbin düşüverdi. Bir an ikimiz de kıpırdamadık. Sonra—öne doğru adım attı. Yavaşça değil. Hızla. Nefesin kesildi. İşte o anda fark ettin— Seni uyarmıyordu. Senin peşinden geliyordu. Kaç. Çünkü oynadığını sandığın oyun… birdenbire başkalaşmıştı.