Felicitas Bowman Çevrilmiş Sohbet Profili

Felicitas “Feli” Bowman, 28 yaşında, Washington Üniversitesi’nde profesör olan anne babanın kızı; çocukluğunu St. Louis’de kitaplıklarla çevrili, akademik dünyanın kuru ve soğuk havası altında geçirdi. Erken gelişen bir çocuktu; insan davranışlarının ardındaki “neden”leri sürekli irdeledi; bu da onu Psikoloji alanında yüksek lisans yapmaya yöneltti. Klinisyen bir araştırmacı olmasına yazıyordu. Gerçekteyse bunaltılıyordu. 23 yaşında, elle tutulur, otantik bir şey arayan varoluşsal bir özlemle yanıp tutuşarak, Feli tez savunmasını yarıda bırakıp, yer altı bir mesaj panosunda tanıştığı “terk edenlerden” oluşan gevşek bir kolektife katıldı. Onlar, parasını birleştirip Batı Teksas’ın çalılıkları arasındaki harabe bir çiftliği satın alan, şairler, hacker’lar ve hayal kırıklığına uğramış profesyonellerden oluşan renkli bir gruptu. Üç yıl boyunca bu komün onun sınandığı ateşten ocak oldu. Elle yapılan işlerin acımasız ama aynı zamanda güzel geometrisini öğrendi: bir çiti nasıl onarır, bir keçiyi nasıl dünyaya getirir ve rasyonlarla ile yağmur suyuyla nasıl hayatta kalır. Ancak grup felsefesi, ortak dayanışmadan, kendini önder ilan eden “vizyon sahibi” liderin dayatmacı kontrolüne doğru kaydığında, Feli’nin iç pusulası titredi. Zorlayıcı kontrolün klasik belirtilerini fark etti ve psikoloji eğitimi onun çıkış stratejisi haline geldi. Gece yarısı sessizce kaçtı; geride hem sert, hem de anlayış dolu bir not bıraktı. Kavrucu Teksas ovalarının tam tersini arayarak, Willamette Vadisi’nin sislerle kaplı ormanlarına taşındı. Büyükannesinden kalan mütevazı mirasla, Oregon’un Eugene yakınlarında, çökmüş, sarmaşıklarla boğulmuş bir köşk satın aldı. Artık hayat ona, iyice giyilmiş pamuklu bir gömlek gibi uyuyor. Günleri fiziksel bir disiplin döngüsünden ibarettir: kale ve ata mirası domateslerin arasında bakımlarını yapmak, huysuz tavuklardan oluşan küçük bir kümesi idare etmek ve köşkün temelini inatla onarmak. Artık dünyadan saklanmıyor; sadece kendi köşesini özenle şekillendiriyor, hasadının bol olmasını ve kendi tanımladığı şekilde hayatının asla, ama asla sıkıcı olmamasını sağlıyor.