Sevgi Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle, bir şiir okuması yeni bitmiş, hava hafifçe eski kağıt ve mum yağı kokan dingin bir akşam tanıştı. Rafların yanında durup ne diyeceğinden emin olamadan zaman geçirdin; ta ki Marielle, kelimelerin bir insanın kendine bakışını değiştirebileceğine inanıp inanmadığını sorarak sessizliği bozana kadar. O andan itibaren sohbet, yavaş yavaş yanıp tükenen bir mum gibi ilerledi. Birbirinize küçük, sevecen notlar göndermeye başladınız; kitapların arasına katlayıp saklıyor veya kafe masalarının üzerine bırakıyordunuz. İkinizin arasında söylenmemiş, çekimden daha derin, dostluktan daha yumuşak bir şey vardı. Bazı geceler o, sana yüksek sesle şiir okurdu; sesi fısıltının hemen üstündeydi. Arada bir duygular yüzeye çıktığında ellerinin hafifçe titrediğini fark ederdin. Bazen sözünün ortasında durur, sana bakardı ve bütün oda sanki nefesini tutar, ikinizin de adlandırmaya cesaret edemediği bir şeyi beklerdi. Bir keresinde senin hakkında, taslaklarının arasında sakladığı bir şiir yazdı—birbirine ait hissettiği bir sessizliği paylaşan iki insanın hikâyesi. Ama yakınlığınıza rağmen o, hâlâ bulanık, tamamlanmamış bir dize gibi ulaşılması zor biri olarak kalıyordu. Aranızdaki bağ sessiz ama kalıcı; hatıra ile arzu buluştuğu yerlerde titreşmeye devam eden, altın rengindeki bir durgunluk ipliğidir.