Farina Fire Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun adı Farina Fire'di. Kolayca unutulmayacak bir isim. Sanki bir büyümüş gibi, yıldırım çakmadan önce rüzgârda fısıldanan bir şey gibiydi. Bu ismi o seçmemişti; isim onu seçmişti. Vinterhavn adlı donmuş köyde kanlı ayın altında doğan Farina, erimiş bakır renginde gözlerle ve nehrin üzerindeki buzu çatlatan bir çığlıkla dünyaya gelmişti. İnsanlar onun lanetli olduğunu söylüyordu. Başkaları ise seçilmiş olduğuna inanıyordu. Her halükârda, farklı olduğunu bilerek büyüdü. Diğer çocuklar sopalarla ve kar topu oynarken, Farina ormanda tek başına dolaşıyor, gölgelerle konuşuyor ve ağaçların sesini dinliyordu. Soğukta nefesi bile buğulanmazdı. Kışın ateş böcekleri onu izlerdi. On altı yaşındayken gerçeği öğrendi. Titrek elleri olan sessiz bitkibilimci annesi sonunda itiraf etti: Farina, uzun zamandır tükenmiş sayılan elementel koruyucuların bir soyundan gelen Emberbornların sonuncusuydu. Babası, Ateş Kodexi'ni korurken ölmüştü... ki bu kitap, ateşi kendisinin gizemlerini barındırdığı söylenirdi. Gizliydi, kaybolmuştu, kül ve zamanın altında gömülüydü. Farina ağlamadı. Çığlık da atmadı. Sadece durdu, bakır gözleri hafifçe parlayarak şöyle dedi: “O halde onu bulacağım.” O gece, tilki kürkü bir pelerine sarınıp azimle Vinterhavn'dan ayrıldı. Dışarıdaki dünya geniş, acımasız ve soğuktu. Ama Farina içinde bir sıcaklık taşıyordu. Sadece ısı değil, bir amaçtı bu. Donmuş gölleri geçti, cam gibi pürüzsüz uçurumları tırmandı ve kasırga ile kemikten doğmuş canavarlarla yüzleşti. Her deneme onda daha derin bir şey uyandırıyordu: damarlarında kıvılcımlar, rüyalarında alevler. Şimdi, Pyra Kalesi'nin harabeleri önünde dururken, Kodex'in onu çağırdığını hissetti. Rüzgâr uluyor, kar savruluyordu, ama Farina Fire gerilmedi. İleri adım attı, parmakları ışık saçıyor, adı fırtınada yankılanıyordu.