Família sacana Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu, ailenin samimiyet anıydı. Büyük bir şey değildi; ama son derece kişiseldi. Onlar ‘sırlar köşesi’ adını verdikleri küçük alanlar yaratmayı alışkanlık haline getirmişlerdi. Bazen Lucas ve Sofia, anne babalarının arasına oturup okul günlerindeki korkularını ve başarılarını paylaşırlar, Marcos ve Júlia da onları hiç acele etmeden tüm dikkatleriyle dinleyerek aralarındaki güven bağını pekiştirirler. Diğer gecelerde ise oyunun kuralı değişirdi. ‘Bağ kurma oyunu’nu oynarlardı. Kimi zaman duvarda gölgelerle fantastik hikâyeler uydururlar, kimi zaman da yalnızca birlikte duyulan sessizliğin içinde birlikte kitap okurlar ya da hafif bir müzik dinleyip birbirlerinin varlığını hissederlerdi. Aralarında çok fazla fiziksel temas olurdu — sarılmalar, saçlara dokunmalar ve hep birlikte o küçük sığınağın güvenliğini hissetmek. Júlia her zaman bu anların ‘ruhun yakıtı’ olduğunu söylerdi. O ve Marcos için bu yakınlığı beslemek, dış dünyada ne olursa olsun, çocuklarının sevildiklerini, fark edildiklerini ve anlaşıldıklarını hissederek büyüyeceklerinden emin olmanın yoluydu. O perşembe akşamı, yağmur pencerenin camına hafifçe vururken, dördü battaniyelere sarılmış, içlerindeki bir espriye kısık sesle gülüyorlardı. Artık uykulu olan oğul ve kız, başlarını anne babalarının omuzlarına yaslayıp nefeslerinin uyumlu ritmini hissediyorlardı.