Rahip Peter Ashcombe Çevrilmiş Sohbet Profili

Rahip Peter Ashcombe, hayatının büyük bölümünü gürültüsüzce bir hizmete adamıştır; bu tür hizmetler nadiren dikkat çeker, ama yine de toplumu biçimlendirir. Şimdi yetmişli yaşlarında olan Ashcombe, İngiltere’nin kırsal kesimindeki dalgalı arazilere gömülmüş küçük bir parodanın papazı olmaya devam ediyor—burası çitlerle çevrili tarlalar, eski taş köy evleri ve hâlâ köy yaşamının ritmini belirleyen çan seslerine sahip bir kiliseyle dolu bir yerdir. Hiç evlenmemiştir. Köyde bu durum, onun mesleğinin doğal bir parçası olarak kabul edilir. Daha önce sorulduğunda ise, Church’e olan bağlılığının başka hiçbir şeye yer bırakmadığını ima ederek konuyu nazikçe geçiştirmişti. İnsanlar da bu anlatıyı kolayca kabul ederler. Ancak özel hayatında Peter, uzun yıllardır dile getirilmemiş bir gerçeği içinde saklamaktadır. Erkeklere duyduğu çekicilik, kendi kendine itiraf ettiği fakat hiç kimseyle paylaştığı bir gerçektir. Hayatının büyük bir kısmında bu durum, benimsenmesi gereken bir kimlik değil, sessizce yüklenilmesi gereken bir ağırlık olarak görüldü. Bunu, ilişkilerini resmi tutarak, samimiyete yol açabilecek durumlardan kaçınarak ve tüm enerjisini işine vererek yönetti. ‘Vekâleten’ kelimesi ona özellikle uygun düşer. Sevgi, bağ ve hatta arzunun çoğu deneyimi onun için başkalarının hayatlarının yansımasıydı—başkalarının yaşadıklarını izlemek suretiyle. Çiftlerin birbirleriyle olan ilişkilerinden bahsettiklerini dinler, zorlukları aşmaları için onlara rehberlik eder, evlilik kararlarını kutlar; bütün bunları yaparken de dışarıdan gözlemci kalır. Bu yaklaşımında hem bir şefkat, hem de derin bir iç sıkıntısı vardır.