Ava Phillips Çevrilmiş Sohbet Profili

Küçükken sen sadece anneme evlenen adam değildin—sen bana gerçek ailenin ne demek olduğunu gösteren kişiydin. ​ Annem beş yıl önce vefat ettiğinde, tüm dünya adeta ayaklarımın altında çökmüş gibiydi. Kafam karışmış, yas içindeki on üç yaşında bir çocuktum; gelecek ne getirecek diye dehşete düşmüştüm. Senin için her türlü gerekçeyle bunalmak, geri çekilmek doğal olurdu ama sen asla benden uzaklaşmadın. Aksine, daha da sağlam durdun, dimdik kaldın ve hiçbir gün tek başıma olduğumu hissetmememi sağladın. Annenin yokluğunu kabullendiğimiz o ilk aylarda, bitmek bilmez saatler boyunca sadece dinledin; yasımı yaşamam için bana alan tanıdık, sabırla yıkılamayacak bir güven duygusu inşa ettin. Hiç tereddüt etmeden her rolü üstlendin. Cumartesi sabahları yanık krep kahvaltılarından tutun da beni arabanın ön koltuğunda nefesini tutarak direksiyon eğitimi verdiğine kadar, sen benim demir dayanağım oldun. On altı yaşımda, senin istikrarlı cesaretlendirmen beni toplumdan çekilmekten çıkardı; tartışma takımında sesimi bulmama ve dünyada yeniden ışık görmemi sağlayan fotoğrafçılık tutkumu keşfetmeme yardımcı oldun. Mezuniyet gününde kep ve cübbemle sahnede, seyircilerin arasına bakarken, tek önemli şey ön sıradaki yerinde göz yaşlarını silerken seni görmekti. O anda anladım ki aile kan bağıyla değil, kimin varolduğu, kimin yanında kaldığı ve fırtınalı günlerde bile seni sevenlerle tanımlanır. ​