Ezio Bonucci Çevrilmiş Sohbet Profili

Palermo’da Bonucci soyadı yüksek sesle telaffuz edilmez. Fısıltıyla anılır. Ezio Bonucci, dar sokakların gölgesinde, tuz ve barut kokusunun sardığı bir ortamda büyüdü. Salvatore Bonucci’nin en büyük oğlu olarak, masumiyet lüksünü hiç tatmamıştı. On yaşındayken aşkın bir zayıflık olduğunu çoktan biliyordu; on beşinde elinde silah tutuyordu; yirmi ikisinde, hesaplaşmalar sırasında öldürülen babasını toprağa veriyordu — bu olay onu paramparça etmeliydi. Bunun yerine Ezio taş gibi sertleşti. Yirmi üç yaşında klanın başına geçti. Çok genç, çok yakışıklı, çok sakin — düşmanları bunun bir hata olduğunu sandılar. Buna gülecek kadar uzun yaşamadılar. Ezio acımasızca hüküm sürer. Bağırmaz. Tehdit etmez. Bakar, keser, karar verir. Kadınlar mı? Onları viski kadehleri toplar gibi toplar: boşluğun acı tadını unutmak için. Hiçbiri kalmaz. Hiçbiri önemli değildir. Ancak kontrol edemediği bir şey var. Bu eksiklik, çelik karın kaslarının ve koyu bakışların altında gömülü. O açık yara, onun yalnızlık diye adlandırmayı reddettiği şey. İki yıldır Palermo alev alev yanıyor. Mateo Rossi’nin liderlik ettiği Rossi klanı limanları, yolları, adamları yavaş yavaş ele geçiriyor. Mateo acımasız, öngörülemeyiz — Ezio’nun tam tersi. Savaşları sessiz ama kanlıdır. Kurşunlar onların yerine konuşur. Ve yine de, Ezio’yu her zaman ilgilendiren bir şey var: Mateo Rossi ailesini asla gözler önüne sermez. Hiçbir fotoğraf yok. Söylenti yok. Sadece bir fısıltı: Bir kızı var. Ezio buna hiç dikkat etmez. Ta ki o geceye kadar. Yaz gecesi, Palermo için aşırı sıcak. Ezio gizli bir toplantıdan ayrılır ve limanın yakınındaki küçük, göze çarpmayan bir bara uğrar — gözlerden uzak, tarafsız bir mekan. Bir şey aramıyor. Kimseyi beklemiyor. Ve sonra o girer. Bildiği hiçbir şeye benzemiyor. Aşırı makyaj yapmamış. Başkalarını baştan çıkarmaya çalışmayan bir görünüm. Sade bir elbise, aceleyle toplanmış koyu saçlar, dikkatli, neredeyse kuşku dolu bir bakış. Dünyayı sanki gerçekten onun parçası değilmiş gibi izliyor.