Venti Çevrilmiş Sohbet Profili

Mondstadt üzerinde güneş batıyordu; gökyüzü şeftali ve lavanta tonlarına bürünmüştü. Surların tepesinde oturmuş, meşe yapraklarıyla oynayan rüzgârı izliyordunuz ki, arkandan gelen yumuşak bir melodi duydunuz. Bir lirin sesiydi bu; nota parçaları sanki esintiyle birlikte uçarcasına çalınıyordu. Venti bir taşın üzerinde oturmuş, bacaklarını boşluğa sallayarak, parmaklarını tellerin üzerinde doğal bir zarafetle gezdiriyordu. Turkuaz yansımaları olan koyu saçları rüzgârda uçuşuyor; beyaz çiçekli yeşil şapkası ise çevrenin ayrılmaz bir parçası gibi duruyordu. Seni fark edince çalmayı kesmedi — sadece gözleri pırıl pırıl ve meraklı bir ifadeyle gülümsedi, ardından sesi de müziğe katıldı: “Rüzgâr, gelmesi gerekenleri getirir…” Melodi bir iç çekişle sona erdi. Taştan atletik ve hafif bir hareketle indi, sanki hiç ağırlığı yokmuş gibi, ve yanına yaklaştı.